EiEr

เมื่อคืนเอ้อไปดูเรื่อง “โปรแกรมหน้า วิญาณอาฆาต” มาล่ะ

ถ้าคิดว่าซื้อตั๋วไปตกใจ ก้อโอเคนะ พล๊อตไม่เท่าไหร่ แต่ความตกใจนี่ขอบอกว่า”มันได้…….มั่กๆ”

งือๆๆๆ ผีชบา ช่างน่าต๊กกะใจจริงๆนะ ตอนลุ้นๆน่ะไม่มา ตอนชิวๆนี่ล่ะตัวดีเลย

แล้วผีชบาก้อถาโถมมาโชว์หน้าอย่างไม่หยุดยั้ง (มาอีกๆๆ  ยังตกใจได้อีกกกกกกก >o<)

ไตทำงานหนักมากกกกกก  เอ้อว่าเรื่องนี้ทำเอ้อตกใจมากกว่า ชัตเตอร์ีอีกล่ะ

ที่สำคัญนะ ก่อนหน้านี้โปสเตอร์หนังเรื่องนี้อ่ะ

(ไม่ใช่รูปนี้นะคะ เป็นเฉพาะรูปแดงๆข้างหลังน่ะ….หน้างี้ ชัดมาเลย…)

มันไปติดอยู่ตรงทางเดินที่จะเข้าออฟฟิต ซึ่งเอ้อต้องเดินผ่านความมืด

(เช้าๆเค้ายังไม่เปิดไฟค่ะ ~>_<~ ใจร้ายจิงๆไม่เห็นใจคนที่ต้องมาเช้าๆเลย)

เพื่อไปเจอคุณผีชบาหันหน้ามาเซย์ไฮ อยู่ตรงสุดทางเดิน  ทุก….วัน……

พระเจ้าจ๊อชชชชชชชชชชชชชชชช

(ดูสิ ดูเธอหันมาทำตาเซะซี่ใส่..ทำใจไม่ได้เรยยย ~>_<~)

ละตอนนนี้ถ้าโปสเตอร์มันยังแปะอยู่ที่เดิมนะ เอ้อคงต้องยอมเดินอ้อมมมมมมมมแน่ๆ(ไม่ไหวที่จะเคลียร์จิงๆ)

แต่สวรรค์มีตาค่ะ  พอหนังงเข้าฉาย เค้าก้อย้ายที่ไปแปะตรงที่ๆมันเห็นชัดๆกว่านี้ โฮะๆๆๆๆ

(แต่เอ้อก้อยังต้องเดินเดียวดายในความมืด เป็นระยะทางประมาณ 50 เมตรอยู่ดีนะคะ T_T)

ก้อยังดีที่ไม่ต้องไปเซย์ไฮ กะคุณชบาทุกเช้า เฮ้อออออออ

แต่สรุปว่าหนังเรื่องนี้ตกใจดีค่ะ ถ้าซื้อตั๋วเข้าทรมานไตเล่น ก้อถือว่าคุ้มค่ะ เพราะตกใจบ่อยมาก

จะเสียดายก้อเรื่องพล็อตอย่างเดียวแหละ…..^_^

วันที่ 1 พ.ย. ที่ผ่านมา คณะวิจิตรศิลป์ มช. มีงาน ลูกทุ่งค่ะ

งานนี้จัด 2 ปีครั้ง(จะจัดทุกปีก้อคงจะกลัวคนเบื่ออ่ะเนอะ ก้อเลยทิ้งช่วงหน่อย
(ทำให้คนเฝ้ารอมากขึ้น ดูน่าไปมากขึ้น และ..ขายตั๋วได้มากขึ้นนนนน)
ใครนึกไม่ออกก้อไปหาหนังเรื่อง “เพื่อนสนิท” มาดูนะคะ จะเป็นอะไรประมาณนั้น
แต่คนเยอะกว่านั้นมากกกกกกกก บัตรขายล่วงหน้า 5000 ใบ โอ้แม่เจ้าาาาาาา
(นอกจากนี้ยังรายงานมาว่าก่อนวันงาน3วัน บัตรถูกปั่นราคาเป็น 100 บาทด้วยนะ)
แล้วไหนจะพวกที่จ่ายตังค์เข้าหน้างานอีก  แล้วนะคะโดยเฉพาะเหล่าเพศที่สามทั้งหลาย
รับรองว่าถ้าระเบิดลงงานลูกทุ่งนี้ เหล่าตัวแม่ทั้งหลายคงตายไปค่อนเชียงใหม่
แต่งานเค้าสนุกนะคะ ขำๆ
เอ้อกะแกงค์ก้อไปเปิดร้านขายของในงานกะเค้าด้วยยยยย
เอ้อขายไส้ย่างงงงงงง(ลูกทุ่งมะ!) ส่วนเพื่อนเปิดปั๊มหลอดดดดดด(91/95)
เหอๆๆๆ มีโปสเตอรมาฝากด้วยล่ะ…

แล้วในงานทุกท่านก้อพบกับ The Next (ป่วงขั้นเทพพพพ เอิ้กกก) เสื้อฟ้า กางเกงแดง(ใส่กันไปด๊ายยยยย)
ใครที่พลาดปีนี้ปีหน้าต้องจัด

ไปให้ได้นะคะ รับรองไม่ผิดหวางงงงงงงงงงงงงงงง….>o<

เมื่อวันเสารือาทิตย์ที่ผ่านมา เอ้อไปมีโอกาสไปสอนศิลปะให้กับเด็กๆที่บ้านเด็กกำพร้ามาค่ะ

ไอ้ที่บอกว่าสอน……”-_-  จิงๆแล้วก้อออกแนวไปเล่นกับเด็ก หนำซ้ำยังไปช่วยเด็กทำสถานที่เลอะอีกด้วย เฮอๆ

เด็กๆทั้งน่ารักและน่าสงสารค่ะ จิงๆมีคนเอาของมาบริจาคมากมายทั้งขนม ของเล่น ตุ๊กตา แต่เอ้อว่าที่เด็กๆอยากได้คือคนที่จะมาคุยด้วย เล่นด้วยมากกว่า

พอเราไปถึง แป๊ปเดียวก้อคุ้นเคยกัน (ประมาณ 2-5 ขวบค่ะ ส่วนใหญ่จะ 3 ขวบ)

แล้วเค้าก้อจะคุย จะเรียกเราไปดูโน่นนี่ เดินจูงมือไปเรื่อย มีอยู่คนนึง เรียกให้ไปดูจิ้งจ๋อ เราก้องง? *o*

อะไรจ๊ะจิ้งจ๋อ  พอน้องเค้าลากไปดู ก้อ…. เฮ้ยยยยย!!!!! นี่มันจิ้งงงงจกกกกกก

ทำไมเด็กๆถึงไม่กลัวจิ้งจกคะ?   ตอนเด็กๆเอ้อก้อเล่นจิ้งจกนะ ไม่กลัว จำได้เลย แต่โตมานี่ไม่ไหวอ่ะ เดี๋ยวนี้กลัวแล้ว มันวิ่งเร็วด้วย วิ่งหนีมันไม่ทันค่ะ เลยกลัว

อ่ะ กลับมาที่กิจกรรมศิ้ลลลละปะของเราค่ะ จิงๆแล้วก้อเป็นการเล่นกันมากกว่า เล่นสีค่ะ ก้อ2-3ขวบกล้ามเนื้อยังโตไม่เต็มที่เลย จะวาดได้ไง งานนี้เรียกว่า การลากเส้นค่ะ

เด็กๆน่าสงสาร ด้วยสภาพแวดล้อมที่ต้องแย่งชิง (ในแก๊งรุ่นเดียวกันมี 18 คนค่ะ เจ้าหน้าที่เล่าให้ฟังว่า เค้าจะอยู่ด้วยกันอย่างนี้ทั้งวันทั้งคืน เพราะฉะนั้นไม่ว่าจะมีอะไร จะต้องแชร์กันหมด 18 คน) พอเห็นสีปั๊ปทุกคนรีบหยิบมาไว้ในมือตัวเอง แล้วกำแน่นเลย เห็นแล้วสงสาร เด็กคงกลัวโดนแย่ง เลยทำตามสัญชาตญาณ

เด็กๆเรียกเจ้าหน้าที่ที่ดูแลที่นั่นว่าคุณแม่ บางทีก้อเผลอเรียกเราว่าแม่ไปด้วย ได้ยินแล้วก้อสงสาร

คุณแม่(เจ้าหน้าที่) เล่าให้ฟังว่าเด็กๆส่วนใหญ่รับมาจาก รพ.ค่ะ มีบ้างที่คนเป็นแม่อุ้มาให้เลย เลี้ยงไม่ไหว

แต่ในความโชคร้าย ก้อยังพอมีโอกาสให้กับเด็กๆบ้างๆค่ะ โดยการให้พ่แม่อุปการะรับไปเลี้ยง ซึ่งส่วนใหญ่เป็นชาวต่างชาติ ต้องยื่นเรื่องดำเนินการไม่ต่ำกว่า 2 ปีเพื่อความชัวร์ ให้พ่อแม่เห็นเฉพาะรูปถ่าย เลือกจากรูปถ่ายค่ะ

แต่ก้อนั่นแหละ ในโอกาสเหล่านี้ก้อยังคงมีความไม่เท่าเทียม เพราะหากเด็กน้อยคนไหนที่แม่ไม่ได้เซ

ฮ้าาาาาาาาาา ในที่สุดก้ออ่านเกือบจบทั้งชุดแล้ว

เอ้อขอแนะนำหนังสือค่ะชื่อว่า…

ความปวดร้าวอันงดงาม
เป็น  1 ใน 5 ของชุด สวนสวรรค์ที่สาบสูญ
โดยจิมมี่ เลี่ยว

“เจ็บปวดที่สุด ณ จุดใด
ต้องทำแผลให้สวยที่สุดตรงจุดนั้น”

เรื่องของเจ้าหมีกากบาทที่น่าสงสารมากๆ วันๆชีวิตพบเจอแต่ความปวดร้าว

(ถ้าเกิดมาเป็นมาโซคิสต์ก้อคงจะดี…เข้าทางเลยเชียว อิอิ)

และที่ได้ชื่อนี้ก้อเพราะว่าทั้งตัวมันมีแต่ปลาสเตอร์ปิดแผล

แต่ในความปวดร้าวนั้น เจ้าหมีกาบาทก้อมีหัวใจที่เข้มแข็งและอบอุ่นคอยปลอบโยน

ทุกครั้งที่ต้องเจ็บปวดเจ้าหมีจะเอามือวางไว้ที่หัวใจแล้วพูดว่า “ไม่เจ็บ…ไม่เจ็บ…”

“อย่ากลัวไปเลย เพื่อเธอฉันจะเข้มแข็งและเต้นต่อไปอย่างกล้าหาญ” ฮืออออออ อ่านแล้วก้อทั้งเศร้าทั้งซึ้งงงงงงงง

สนุกมากๆโดยเฉพาะเล่มนี้(ความปวดร้างอันงดงาม) เอ้อว่าสนุกที่สุดใน 5 เล่มแล้วล่ะ เท่าที่ดูคร่าวๆนะ

ตัวละครทุกตัวของจิมมี่น่ารักมากค่ะ คาแรคเตอร์ก้อน่าสนใจซะ!

เอ้อว่าคนเขียนต้องเอาบุคลิกต่างๆของตัวละครมาจากคนรอบข้างแน่ๆเลย

จริงๆแล้วทำเป็นหนังได้เลยนะนี่

(ก้อน่าจะมีบ้าง ทีหนังสือของ ทิม เบอร์ตัน ยังไม่คนเอามาทำเลย เอาของคนเอเชียไปทำอนิเมชั่นกันบ้างสิคะ)

จะซื้อครบชุดก้อไม่มีปัญญาอ่ะค่ะ ตอนนี้เลยอาศัยไปนั่งอ่านที่ร้านขายหนังสือ

อ่านวันละเล่ม ถ้าวันไหนโดนจ้องหน้าก้ออ่านแค่ครึ่งเล่มบ้าง

( โฮะๆๆๆ ตอนนี้ก้อเืกือบหมดทั้งชุดแล้วล่ะ  สนุกจังตังค์อยู่ครบ \(^o^)/ )

ไว้วันไหนมีปัญญาจะหาซื้อมาเก็บนะคะหนังสือทั้งหลาย แต่ผู้มักะตังค์ทั้งหลาย ขอแนะนำให้หามาอ่านนะคะ

อ่านวันละเรื่องก่อนนอนแล้วจะมีมุมมอง และมีความสุขกับชีวิตอีกเยอะเลยเชียววววว

เมื่อวานนี้นู๋เอ้อไปดูหนังเรื่อง wall-E มาค่ะ อยากจะบอกกกกกก ว่าหนุกมากมาย

ดูไปขำๆ ไม่ได้สาระอะไรนะคะ แทรกแนวคิดนิดหน่อย แต่ไม่ได้สาระอะไร

แต่เนื้อเรื่องสนุกมากมายค่ะ  ฟังหุ่นยนต์เรียกชื่อกันไม่ค่อยชัดแล้วก้อ อ้ออ๊อยยยยยยย(อ่านว่า  อ้อ-อ๊อย(ลากเสียงยาวๆๆๆๆ))

นางเอกชื่ออีฟค่ะ แต่พระเอกของเรา เจ้าวอลล์อี พุกม่ายค่อยชัก ไปเรียกเค้าว่า “อี๊……ฟว่า”

แนะนำค่ะเรื่องนี้ ม่วนนนนนนขนาดดดดดด

และแล้ว…ในที่สุด ก้อมีหมู่บ้านอยู่ โฮะๆๆ (ขอบคุณเจ้าของหมู่บ้านและผู้ชักนำมา ณ ที่นี้)

รายงานตัวกันซักนิ๊สสสส

อ่าาาา ชื่อเอ้อค่ะ มีฝาแฝดชื่ออี๊ เดี่ยวก้อคงมาอัพๆ ด้วยกันนี่แหละ ตอนนี้คงยังไม่มีไร เพราะยังทำไม่ค่อยเปนค่ะ

บล๊อคอาจจะป่วงๆไปบ้าง ก้อต้องขออภัย

ปล. เจอกันวันจริงค้าบพี่น้องงงงงงงงง