กลับไปเชียงรายมาค่ะ ระหว่างที่อยู่ที่ร้าน อามามักจะเปิดวิทยุฟังไปด้วยเพลิน ๆ

*เพื่อความเข้าใจอันเป็นสากล ขอแปลคำเมืองเป็นภาษาไทยภาคกลาง

“…ก็จบไปอีกเพลงแล้วนะครับ เพลงของครูเอื้อนั้นมีจุดเด่นตรงเนื้อร้องที่ไพเราะ ทำนองอันเสนาะหู
โดยเฉพาะเพลงที่เพิ่งฟังกันไปนั้น บรรยายชีวิตของชาวนาไทยได้อย่างงดงาม
พูดถึงเรื่องทำนานี่ สมัยนี้ฝนฟ้าอากาศแย่ลงทุกปีนะครับ เดี๋ยวก็แล้งเดี๋ยวก็น้ำท่วม
นี่เขาก็ให้พี่น้องชาวนาไปลงชื่อ….(ฟังไม่ทัน)….กัน รีบไปกันหน่อยนะครับ
เห็นว่าหมดเขตไม่เดือนนี้ก็เดือนหน้านี่แหล่ะ…..”

(-”-) เดือนไหนกันแน่คะ

“….แต่ว่าให้ไปลงชื่อที่ไหนนี่ ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน….”

(O_o) อ้าว….บอกทั้งทีดันบอกไม่หมด

“….เอาละ มาถึงบทเพลงต่อไป เป็นบทเพลงที่ครูเอื้อประพันธ์เอาไว้บรรยายถึงจังหวัดเชียงใหม่ครับ…”

“….แหม..ฟังแล้วเห็นถึงความงดงามของจังหวัดทางภาคเหนือของเราเลยนะครับ
ว่าไปแล้วทางเหนือของเรานี่มีแต่ของดี ๆ ทั้งอากาศดี อาหารการกินอุดมสมบูรณ์ วัฒนธรรมงดงามเลื่องชื่อ
อย่างพวกเครื่องปั้นดินเผาศิลาดลที่ดัง ๆ แพง ๆ นี่ก็ของภาคเหนือเรานะครับ
เป็นของคู่ภาคเหนือเราอีกอย่างนึงที่อนุรักษ์กันมา แต่ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามีที่มาที่ไปยังไง….”

(-”-) ไม่รู้แล้วพูดถึงทำไมหว่า

“….อย่างพวกกล่องใส่นี่ก็ต้องออกแบบมาอย่างดีนะครับ คนที่ออกแบบนี่ไม่ใช่ใครมาทำก็ได้นะ
เห็นว่าต้องเล่าเรียนกันถึงระดับปริญญาเอกโน่นแน่ะ…”

ลุง ๆ….งานออกแบบผลิตภัณฑ์น่ะ จบตรีก็ทำได้แล้วค่ะ

“….เอาล่ะครับ เรามาฟังบทเพลงต่อไปกันเถอะ เพลงนี้ครูเอื้อท่านบรรยายถึงความรักของหนุ่มสาว…”

“….จบไปอีกเพลงแล้วนะครับ พูดถึงเรื่องหนุ่ม ๆ สาว ๆ นี่ผมก็นึกขึ้นได้ สมัยนี้โรคภัยผู้หญิงมันเยอะนะครับ
ล่าสุดนี่ผมก็ไปได้ยินว่าลูกสาวของเพื่อนเป็นช็อคโกแลตซีส อายุยังไม่ถึง 25 ปีดีเลยครับ
ไอ้โรคนี้นี่ชื่อเหมือนของกินแต่กินไม่ได้นะครับ ที่มันชื่อนี่เพราะว่ามันเป็นเม็ดสีดำ ๆ เหมือนช็อคโกแลต…”

อุ้ย ๆ (^^) ลุงดีเจนี่ก็พอจะรู้อะไรเหมือนกันเนอะ

“…แต่เม็ดดำ ๆ นี่มันเม็ดอะไรก็ไม่รู้ ผมว่าน่าจะเป็นเม็ดไขมันเน่าอยู่ในท้องของผู้หญิง…”

(O_o) เฮ้ยยยยยย!! ลุงมั่วมากกกก!!

(-_-”) ลุงดีเจคนนี้มั่วซั่วจริง ๆ ค่ะ