เริ่มจากคุณหนุงหนิง tweet ไปแบบนี้

ซักแป๊บนึง คุณช้างก็โทรมาหาค่ะ

“เป็นอะไรเหรอจ๊ะ”
“ก็โปรแกรม Coda น่ะซิคะ มัน….เล่า….บ่น….โวยวาย……”
“ไม่เป็นไรนะ ช่วงนี้งานไม่เยอะไม่ใช่เหรอ อย่าเครียดนะ”
“งานไม่เยอะ แต่ถ้าทำงานไม่ได้มันก็ต้องเครียดซิ”
“เดี๋ยวกลับไป ช้างจะไปแก้ปัญหาให้นะ”

แล้วก็วางหูกันไปค่ะ
หลังจากนั้นพักใหญ่ คุณช้างก็โทรมาหาอีกค่ะ

“ตัวเองอยู่บ้านเนอะ”
“ค่ะ อยู่บ้าน”
“มีคนไปหาที่บ้านแน่ะ”
“แปลว่าจะมีแขกมาเหรอคะ ใครน่ะ”
“เค้าเอง! (^o^) ลงมาดูซิ”

พอวิ่งลงไปดูก็เจอคุณช้างมาเกาะ ๆ ที่ประตูบ้าน

“เค้ากลับมาบ้านแล้วเข้าบ้านไม่ได้”
“นี่ตัวเองกลับมาบ้านเพื่อมาแก้ Coda ให้เค้าเหรอคะ”
“เปล่า เค้าลืมของ เค้าเลยต้องกลับมาเอา แล้วก็กะจะรับตัวเองไปกินข้าวเที่ยงด้วยกันด้วย ไหน ๆ ก็มาแล้ว เค้าแก้ Coda ให้นะ แป๊บเดียว แล้วไปกินข้าวกัน”

แล้วคุณช้างก็ไปนั่งแก้ปัญหาให้คุณหนุงหนิง ไม่ถึง 5 นาทีก็เสร็จค่ะ

“เสร็จแล้วจ๊ะ ป่ะ ไปกินข้าวกัน”
“ขอบคุณนะคะ ที่อุตส่าห์กลับมาเพื่อมาแก้ Coda ให้หนิง ขับรถมาตั้งไกล”
“กลับมาเพื่อแก้ Coda ที่ไหนกัน…เค้าลืมของต่างหาก แต่ตัวเองต้องเลี้ยงข้าวช้างนะ เพราะช้างมีเงินติดตัวมานิดเดียว เดี๋ยวจะพาไปกินอาหารเมือง”
“ได้ค่ะ ขอไปเอากระเป๋าตังค์ก่อน”

พอคุณหนุงหนิงได้กระเป๋าตังค์แล้ว กลับมาที่ห้องทำงาน ก็เห็นคุณช้างยืนมองซ้ายมองขวาไปทั่ว

“หาอะไรเหรอ”
“ก็…..หา….”
“หาว่าลืมอะไรไว้ดีล่ะซิ จริง ๆ ไม่ได้ลืมของไว้หรอกใช่มั้ย”
“แห่ะ …แห่ะ…”
“ตัวเองใจดีจัง เค้าเลี้ยงข้าวนะคะ”