วันนี้ดูหนังที่พี่พฤดซื๊อมากันเถอะ!! \(^o^)/\(^o^)/\(^o^)/

สำหรับคนสามคนที่รักหมานั้น จะมีหนังประเภทไหนกันที่น่าดูเท่าหนังเกี่ยวกับหมา
แล้วต้องเป็นหมาพันธุ์ลาบราดอร์ ไม่ก็ โกลเด้นเท่านั้นด้วยนะคะ โฮะ ๆ ๆ

หนังเรื่องนี้มีชื่อว่า “10 promises to my dog” หรือ “10 ข้อสัญญา น้องหมาของฉัน”

คำโปรยที่หน้ากล่องคือ “น้ำตาและรอยยิ้มคือรางวัลที่ท่านผู้ชมจะกำนันแด่เรา..”
โอ้…ดูแล้วต้องรู้สึกอบอุ่น สุขปนเศร้า ยิ้มทั้งน้ำตา เต็มอิ่มไปทั้งหัวใจแน่เลย (^^)

เปิดฉากมาด้วยภาพลูกหมาทารกนอนดูดนมแม่จุ๊บ ๆ น่ารักมากกก

นางเอกค่ะ ชื่อ “อาการิ”

เพื่อนสนิทค่ะ ชื่อ “โทชิ”

โทชินั้นไม่ได้ชอบเล่นฟุตบอล แต่มีความฝันและมุ่งมั่นจะเป็นนักกีต้าร์คลาสสิคให้ได้

อาการิเป็นเด็กผู้หญิงที่น่ารักสดใส เธออยากเลี้ยงหมาเป็นที่สุด

ครอบครัวเธอมีกันแค่สามคน พ่อ แม่ และอาการิ

แต่เพราะว่าพ่อของอาการิเป็นหมาผ่าตัดมือดี ทำให้ไม่ค่อยมีเวลาให้ครอบครัวเลย

วันหนึ่งอาการิกลับมาถึงบ้านไม่เจอใคร แต่เจอลูกหมาหลงเข้ามาในสวนหลังบ้าน

~>_<~ น่ารักอ่ะ คิดถึงฟงฟงกับวาวาตอนเล็ก ๆ จัง

ระหว่างที่เจ้าลูกหมาวิ่งหนีไปมาแล้วก็มุดรั้วออกไป
อาการิก็ได้รับโทรศัพท์จากพ่อว่าแม่เข้าโรงพยาบาล แต่ไม่เป็นอะไรมาก

ไม่จริง!! พวกเรา(คนดู)รู้ดี มามุกนี้ต้องเป็นมะเร็งแหงแซะ

แม่ของอาการิป่วยเป็นมะเร็ง

(O_o) เย่ย! เป็นมะเร็งจริง ๆ ด้วยอ่ะ

คืนนั้น เจ้าหมาตัวน้อยต้องซัดพเนจรหาที่ซุกหัวนอนตามลำพัง

น่ารักจัง ~>_<~ นี่ถ้าอยู่เมืองไทย เดินต้วมเตี้ยมไปมากลางถนนแบบนี้ คงกลายเป็นลูกชิ้นไม่ก็โดนจับไปขายแน่เลย

เพราะว่าไม่รู้ว่าแม่ป่วยเป็นอะไร อาการิเลยยังร่าเริงได้

แต่ว่าชีวิตที่แม่ต้องไปนอนโรงพยาบาลนี่ช่างเป็นชีวิตที่ความเป็นอยู่แย่จัง
อาหารก็ต้องซื๊อกินเอา งานบ้านก็ต้องทำกันเอง

แล้ววันหนึ่งอาการิก็เจอเจ้าลูกหมาตัวเดิมหลุดเข้ามาในบ้านอีก คราวนี้เธอจับไว้ได้

แล้วก็เอาไปอวดแม่ที่โรงพยาบาล

ง่ะ…ลูกหมาตัวเบ่อเริ่มนี่แอบอุ้มเข้ามาในโรงพยาบาลแบบไม่มีใครเห็นได้ไงเนี่ย

แม่บอกอาการิว่าถ้าจะเลี้ยงจะต้องรักษาสัญญากับเจ้าหมาตัวนี้ 10 ข้อค่ะ

1. นี่เป็นคำพูดของฉัน ฟังฉันพูดให้ดีดี
(แปลว่าอะไรคะคุณแม่ คนดูไม่เข้าใจค่ะ -”- )
2. ไว้ใจฉัน เพราะฉัน… จะอยู่เคียงข้างเธอเสมอ
3. และต้องเล่นกับฉันบ่อย ๆ
4. อย่าลืมว่าฉันก็มีความรู้สึกเหมือนเธอ
5. ไม่ทะเลาะกัน เพราะวันนึงฉันจะโตพอที่จะชนะ
6. ถ้าฉันไม่เชื่อฟัง เป็นเพราะฉันมีเหตุผลที่ดี
(หมานี่มันรู้จักเหตุรู้จักผลด้วยเหรอคะคุณแม่ -”-)
7. เธอจะต้องไปโรงเรียน มีเพื่อน ๆ แต่สำหรับฉัน ฉันมีเธอคนเดียว
8. เป็นเพื่อนซี้ แม้ยามที่ฉันแก่เฒ่า
9. ฉันมีอายุได้เพียงแค่ 10 ปีเท่านั้น จะต้องทำให้ทุกวินาทีของฉันมีความหมาย
(แง…ฟงฟงวาวาจ๋าาา หนุงหนิงจะทำให้ทุกวินาทีมีความ หมายนะ)
10. อย่าลืมชีวิตที่เราเคยมีด้วยกัน เมื่อถึงเวลาจะต้องไป ช่วยอยู่เคียงข้างฉัน ในยามที่ฉันเหลือแต่เธอ

และเพราะลูกหมามีขนที่เท้าสีอ่อน เหมือนใส่ถุงเท้า แม่ของอาการิเลยตั้งชื่อให้ว่า “Sock”

ชื่อเห่ยอ่ะคุณแม่..ขอคุณหนุงหนิงเรียกใหม่ว่าเจ้า “ถุงเท้า” นะคะท่านผู้อ่าน

แล้วอาการิกับเจ้าถุงเท้าก็กลายเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน

บอกสัญญา 10 ข้อให้ลูกแล้ว ตั้งชื่อให้หมาแล้ว ก็หมดหน้าที่ของแม่ ได้เวลาซี้แหง

เมื่อแม่จากไป อาการิเอาแต่นอนซมร้องไห้

สภาพบ้านก็กลายเป็นนรก

เพราะว่านอนคว่ำหน้ามากไป ทำให้อาการิคอเคล็ดหันไม่ได้

(-”-) เอ่อ…ตรงนี้มัน…เอ่อ…ตั้งใจให้เศร้า หรือว่าตั้งใจให้ตลกคะ แต่ไม่ว่าตั้งใจทางไหนก็แป๊กทั้งคู่อ่ะ

วันหนึ่งอาการิพาเจ้าถุงเท้าไปเดินเล่น แล้วก็ไปเจอหมาโกลเด้นสองตัว
“นั่นซินะ ถุงเท้าก็ไม่มีแม่เหมือนกับฉันเลย” อาการิพูดกับถุงเท้า

รู้ได้ไงว่าหมาสองตัวนี่มันเป็นแม่ลูกกันคะ

“อ้าว หมาโตขึ้นเยอะเลยนี่นา”
“คุณรู้จักหมาของหนูด้วยเหรอคะ”
“รู้ซิ ก็ฉันเป็นคนยกลูกหมาให้แม่ของหนูไปเอง เพราะแม่ของหนูบอกว่าหนูอยากได้”

ลุง ๆ โกหกเปล่า โม้แหง ๆ ตอนต้น ๆ เรื่องลูกหมามันยังระหกระเหินไม่มีที่ซุกหัวนอนอยู่เลยนะ
จริง ๆ แล้วต้องประมาณว่าหมาที่บ้านคลอดลูกออกมาเยอะ แต่ไม่รู้จะทำไงดี
แล้วได้ยินว่าลูกสาวบ้านนี้อยากได้หมา ก็เลยเอามาปล่อยใกล้ ๆ จะได้พ้นความรับผิดชอบแน่ ๆ เลย

“นี่ถุงเท้ามีแม่เหรอเนี่ย” อาการิอิจฉาหมาซะแล้ว
“ไปซิ ไปอยู่กับแม่ของแก” พูดแล้ว อาการิก็เดินหนีเจ้าถุงเท้า แต่ว่าเจ้าถุงเท้าไม่ได้วิ่งไปหาแม่ กลับวิ่งตามอาการิ
“นี่ถุงเท้าอยากอยู่กับฉันมากกว่าอยู่กับแม่เหรอเนี่ย” อาการิดีใจปลาบปลื้ม

นี่แม่หนู ถึงจะเป็นแม่ลูกกันจริง ๆ หมามันก็อาจจะจำไม่ได้หรอก
แล้วถ้าหมามันวิ่งไปหาแม่มันจริง ๆ ตาลุงนี่จะรับเลี้ยงเหรอ ดีไม่ดีเอาไปปล่อยซี้ซั้วก็ไม่รู้ (-”-)

ด้วยความรักจากเจ้าถุงเท้า ในที่สุดอาการิก็กลับมาสดใสได้อีกครั้งค่ะ

แต่ก็มี “ข่าวดีของพ่อ ข่าวร้ายของลูก” ตามมา พ่อของอาการิได้งานใหม่ที่ดีกว่า จะต้องย้ายบ้านไป
ซึ่งที่พักชั่วคราวนั้นเป็นหอพัก ทำให้ยังเอาเจ้าถุงเท้าไปด้วยไม่ได้

อาการิเลยต้องจำใจฝากเจ้าถุงเท้าไว้กับโทชิ
โดยที่พ่อสัญญาว่าจะรีบหาที่อยู่ใหม่ที่เลี้ยงถุงเท้าได้ แล้วจะรีบมารับ

จากกันทั้งน้ำตา

มาอยู่กับโทชิได้ 2 เดือน โทชิก็จะต้องไปเรียนต่อทางด้านดนตรีที่ฝรั่งเศสค่ะ

~>_<~ แล้วเจ้าถุงเท้าจะเป็นยังไงต่อไปล่ะเนี่ยยยย

“ฉันจะเดินทางไปฝรั่งเศสพรุ่งนี้” อาการิได้รับข้อความจากโทชิ

อาการิคงจะตกใจมาก เพราะมันกระทันหัน แล้วเจ้าถุงเท้าของเธอจะเป็นยังไงล่ะเนี่ย

“พ่อคะ โทชิจะต้องเดินทางไปฝรั่งเศสพรุ่งนี้”
“พรุ่งนี้เหรอ”
“ค่ะ หนูอยากจะไปส่งโทชิ”
“ไปซิ พวกเราซิ่งมอเตอไซด์ไปกัน”

อ่าว! (-”-) แม่หนูจ๋า ลืมหมาไปแล้วเหรอ ไม่ห่วงหมาเหรอ

แต่ระหว่างทางพ่อมีงานผ่าตัดด่วนเข้ามา

พ่อเลยส่งอาการิขึ้นแท๊กซี่ไปคนเดียว

เฮียจ๋า เฮียมีลูกสาวนะ หน้าตาน่ารักด้วย นี่เฮียไม่ห่วงใยมั่งเลยเหรอ ปล่อยไปคนเดียวได้ไง

แต่อาการิก็ไปไม่ทัน ครอบครัวของโทชิขึ้นเครื่องบินกันไปซะแล้ว

แล้วหมาล่ะ หมาน่ะหมา หมาน่ะไปอยู่ไหนแล้วววววว (คนดูกระวนกระวาย)

เจ้าถุงเท้านั้นยังโดนล่ามโซ่ไว้ที่เดิม

(-”-) นี่กะปล่อยให้มันอดตายไปเองรึไง(ยะ)

ความเซ็งที่โดนใช้งานหนัก โดนลูกสาวโกรธ ทำให้พ่อของอาการิยื่นใบลาออก

ส่วนเจ้าถุงเท้านั้น ในที่สุดก็ดิ้นหลุดจากที่ล่ามไว้ได้ แล้วก็เริ่มออกเดิน

ไปที่บ้านเก่าของอาการิ แต่ก็ต้องพบความว่างเปล่า

ท่ามกลางสายฝน เจ้าถุงเท้าเดินไปจนถึงสถานีรถไฟ ที่ ๆ มันแยกจากอาการิ แล้วก็ขึ้นรถไฟไป

หมาเทพขึ้นรถไฟได้!!!

สภาพเปียกปอน โทรมสุด ๆ

โชคดีที่อาการิเคยเขียนเบอร์โทรไว้ที่ปลอกคอของถุงเท้า
พ่อของอาการิเลยได้รับการติดต่อจากสถานีให้มารับหมา

“ถุงเท้า ฉันคิดถึงเจ้ามากเลยรู้ มั้ย”

โกหก (-”-) หล่อนนึกถึงแต่ผู้ชาย ไม่ได้มีซักวินาทีเลยที่คิดถึงหมา คนดูเห็นนะยะ

ทั้งคู่แอบพาหมาไปที่หอพัก

ไม่ต้องเอาผ้าห่อก็ได้ค่ะคุณพ่อ ตัวเบ่อเริ่มงี้ห่อไปก็ไม่มิดหรอก (-”-)

พ่อและอาการิย้ายกลับมาบ้านเดิมอีกครั้ง แล้วก็เปิดคลีนิค

พยาบาลนั่นอีกหน่อยจะเป็นเมียใหม่รึเปล่าน้าาาา

แปดปีถัดมา อาการิเติบโตมาเป็นเด็กสาวที่ร่าเริง เรียนสัตวแพทย์

เจ้าถุงเท้าเองก็เริ่มแก่ แต่ก็ยังเป็นเพื่อนซี้และคอยอยู่ข้าง ๆ อาการิเสมอ

โทชิเพื่อนสนิทวัยเด็กนั้นกลับมาญี่ปุ่นแล้วเปิดคอนเสิร์ต
อาการิรู้ข่าวจึงไปพบ

โทชิยามโตเป็นหนุ่มค่ะ

ง่ะ….หาที่หล่อ ๆ เท่ ๆ กว่านี้ไม่มีแล้วเหรอ ~>_<~

เอางี้ละกันขอทำงี้นะคะ

รู้สึกดีขึ้นเนอะ

แม้เมื่อโตขึ้น หน้าของโทชิจะเกินทานทน แต่มิตรภาพในวัยเด็กก็เปลี่ยนเป็นความรัก

พอมีผู้ชายแล้วอาการิก็ลืมหมา เริ่มใจร้ายใจดำกับถุงเท้า

หลังเรียนจบ อาการิได้งานทำเป็นสัตวแพทย์ประจำสวนสัตว์ที่ไกลจากบ้านมาก

เธอทิ้งให้ถุงเท้าอยู่กับพ่อ โดยที่แทบจะไม่กลับมาบ้านเลย

ระหว่างนั้นอาการิก็ติดต่อโทชิไม่ได้ พอโทรเข้าบ้านก็โดนแม่ของโทชิบอกว่าอย่าโทรมาอีก

โอ้…แม่สะใภ้เริ่มออกฤทธิ์เหรอเนี่ย

เพราะว่าตามจิกผู้ชายไม่ได้ผล อาการิเลยซมซานกลับบ้านมาหาพ่อกับหมา
แล้วก็ได้รับรู้ข่าวว่าโทชิประสบอุบัติเหตุ ตอนนี้หายดีแล้ว แต่เพราะอะไรก็ไม่รู้ที่ทำให้เล่นดนตรีไม่ได้

คบกันยังไงเนี่ย…แฟนตัวเองเป็นอะไรไปก็ยังไม่รู้เรื่อง

อาการิไปหาโทชิ เจอโทชิที่หมดอาลัยตายอยากกับชีวิต
ทั้งชีวิตของโทชีมีแต่ดนตรี ถ้าเล่นดนตรีไม่ได้ชีวิตก็ไร้ความหมาย

อาการิกลับมาบ้านแล้วเจอถุงเท้า นึกถึงตอนที่เธอซึมเศร้าที่เสียแม่ไปแล้วได้ถุงเท้าปลอบใจ

เธอเลยเอาถุงเท้าไปให้รักษาจิตใจโทชิ

แล้วก็ได้ผลซะด้วยซิ

ได้แฟนเพราะหมาช่วยแท้ ๆ

เมื่อได้ผู้ชายสมใจแล้ว อาการิก็เริ่มหันกลับมามองถุงเท้า แล้วพบว่าถุงเท้าแก่ลงไปมากจริง ๆ
อาการิรู้สึกผิดที่ละเลยถุงเท้าไปนานแสนนาน

หลังจากอาการิกลับไปทำงาน พ่อของอาการิก็โทรไปบอกว่าถุงเท้าลุกไม่ขึ้นแล้ว คงใกล้ถึงเวลาของถุงเท้าแล้ว
แต่อาการิเองก็งานยุ่ง กำลังจะมีผ่าตัด อาการิเลยบอกว่าเธอไปไม่ได้
หัวหน้าของอาการิที่เดินมาได้ยินพอดีก็บอกกับอาการิว่าให้กลับไปเถอะ โอกาสที่เธอจะได้ผ่าตัดนั้นมีอีกมาก
อาการิก็เลยตัดสินใจกลับบ้านไปดูใจถุงเท้า

(-”-) แม่นี่!! ไหนว่าสำนึกแล้วไงว่าทอดทิ้งถุงเท้าไปนาน

อาการิกลับมาเจอถุงเท้าในสภาพใกล้หมดแรงเต็มที แม้แต่ยกหัวโงขึ้นมาทักก็ทำไม่ได้แล้ว

พ่อของอาการิมอบสมุดภาพที่แม่วาดไว้ก่อนตายให้

ข้างในเป็นสัญญา 10 ข้อ ที่แม่สอนไว้

มาให้อะไรตอนนี้ (-”-) เอาให้ตอนนี้ก็สายไปแล้ว หมาจะตายแล้วเนี่ย

แล้วเจ้าถุงเท้าก็จากไป

หลังจากเจ้าถุงเท้าจากไป อาการิกับพ่อก็ฝังถุงเท้าไว้ในสวน

มีการเซ่นไหว้ด้วยอาหารหมาอีกแน่ะ มาทำดีกับหมาตอนที่หมาตายไปแล้ว

พ่อของอาการิไปเจอ “สมบัติ” ของถุงเท้าที่ถุงเท้าซ่อนไว้ในบ้านหมา

มีแต่รูปถ่ายของอาการิทั้งนั้น

หมาเทพ!! ดูรูปถ่ายเป็นด้วย!!!!

แล้วก็มีจดหมายของแม่…
“…เมื่อแม่จากไปแล้ว แต่หนูยังมีถุงเท้าอยู่ ขอให้คิดว่าแม่อยู่กับหนูเสมอ
แต่เมื่อถุงเท้าจากไป แม่ก็จะกลายเป็นสายลม เมื่อมีลมแปลก ๆ พัดมา ให้รู้ว่าแม่อยู่ตรงนั้น…”

แล้วอาการิกับโทชิก็แต่งงานกัน

ตามธรรมเนียม ก็ต้องมีลมพัดมาวูบนึง

“แม่คะ…” อาการิรับรู้แล้วว่าแม่อยู่ด้วย

จริง ๆ แล้วมีคนเดินไปเปิดพัดลม ไม่ก็เปิดหน้าต่าง

ดูจนจบเรื่อง มีหมาออกมานิดเดียวเอง ~>_<~