ตอนที่ละครเรื่องนี้ออกฉายนั้น คุณหนุงหนิงก็ไม่ได้สนใจอะไรเลยล่ะค่ะ เพราะว่าไม่ชอบนักแสดงหลาย ๆ คนในเรื่อง
แต่พอพิมพ์มาดาได้รางวัลนักแสดงสมทบ(รึเปล่านะ)จากบท “อุ่น” ในเรื่องนี้ ทำให้ชักอยากดู

ก็พิมพ์มาดานั้นสำหรับเค้ารู้สึกว่าหน้าตาน่ารัก ตาแป๋วแหว๋ว แล้วก็เป็น “พอใจ” นี่นา
ไม่เคยมองเลยว่าเป็นนักแสดงที่มีคุณภาพ

ด้วยเทคโนโลยีก้าวไกลและน้ำใจที่ไม่เหือดหาย ทำให้คุณหนุงหนิงสามารถหาดูได้จาก Youtube ค่ะ

หลังจากดูไปได้ไม่กี่ตอน ต้องบอกว่าบางทีลืมไปเลยว่า คนที่แสดงเป็น “อุ่น” นี่คือคนเดียวกับ “พอใจ”
จะท่านั่ง ท่าทางการพูด ท่ากินข้าว หรือว่าแม้แต่ท่าใส่ซิ่นก็เหมือนเป็นชาวบ้านที่เกิดและมีชีิวิตอยู่ช่วงเวลานั้นจริง ๆ

แต่…พอ “อิ่ม” ออกมาทีไร อารมณ์สะดุดทุกที (ห้ามว่ากันนะ ก็เค้าไม่ชอบนักแสดงคนนี้)
ทำให้ไม่อยากดูต่อ แต่ก็อยากรู้ความเป็นไป ก็เลยไปหานิยายมาอ่านจนได้ค่ะ

ละครว่าสนุกแล้ว แต่พออ่านนิยายก็พบว่าละครทำได้ไม่ดีเท่าไหร่นัก นิสัยตัวละคร เหตุการณ์หลายอย่างถูกปรับแก้ไป
ในละครนั้น เปิดฉากมา พี่น้องก็เริ่มอิจฉาชิงชังกันแล้ว โดยที่ความผูกพันธ์ความรักกันช่างเหือดแห้งซะไม่มี
แต่ละคนก็ทำอะไรตามใจตัว พอจะตัดสินใจเลือกอะไรซักอย่างก็จะเลือกทำสิ่งผิดเสมอไป

เทียบกันไปแล้ว นิยายนั้นลื่นไหลและรื่นรมณ์กว่ากันมากค่ะ
ด้วยความยาว 2 เล่ม แถมแต่ละเล่มหน้าปึก ทำให้อัดแน่นไปด้วยเรื่องราวยาวเหยียด
ภาษาที่สวย ลื่นไหล แบบไม่ประดิษฐ์ ทำให้อ่าน ๆ ไปแล้วลืมตัว นึกว่าเป็นชาวบ้านท่าน้ำอ้อยไปอีกคน

เป็นนิยายไทยที่อ่านแล้ว “อิ่ม” แบบที่ไม่ได้รู้สึกมานานแล้ว
เป็นนิยายไทยที่พออ่านจบแล้วความรู้สึกไม่จบตาม แต่ทิ้งรอยงดงามไว้ให้จดจำค่ะ