ช่วงที่ผ่านมาเป็นโรค 3 ดี
แต่เผอิญเป็นดีฝรั่งนะ
Disappointed
Despair
Desperate
บันทึกลงได้ไว้คงดีมั๊ง
ป้าเคยบอกไว้ว่า PhD มันเป็นแค่
"A little thing in your life"
ซักวันนึง กลับมาอ่าน จะได้อมยิ้มกับมันได้
หลังจากอาการหนักเจียนตาย
ป้าก็ไม่ค่อยว่างดูให้
ป้าพยายามให้ลุงช่วยแก้ปัญหา
เราก็รู้อยู่แล้วว่าลุงแก้ไม่ได้หรอก
เสนอให้ทำอะไรแปลก ๆ ก็ไม่รู้แฮะ
แต่เหลือเชื่อ ไอ้แปลก ๆ อันนึง
มันทำให้เราไปนึกอีกเรื่องนึงออก
ประมาณว่าได้ตัวอย่างที่ไม่ดีเข้าไป
เห็นความแตกต่าง มึ้งขึ้นมาเลย
รึว่าจริง ๆ ลุงจะเก่งมาก แต่แกล้งไม่เก่งเนี่ย -_-"
แต่ตอนนี้อาการทางจิตใจก็ดีขึ้นแล้ว
ดีขึ้นได้ตัวเองนิดหน่อย
เพราะนั่งหน้าโง่ คิดหัวปั่นอยู่ในห้องกินข้าวที่โรงเรียน
(หลังจากรู้สึกเครียดจนนั่งในห้องทำงานไม่ไหว
แล้วนั่งอยู่ตรงระเบียงก็รู้สึกวูบ ๆ ไหว ๆ)
อยู่ดี ๆ ก็คิดขึ้นมาได้
ถ้าเราสอบไม่ผ่าน เรียนไม่จบ
มองนาฬิกา เวลามันก็ไม่หยุดเดินหรอก
มองฟ้า ลมมันก็ไม่หยุดพัดซักหน่อย
มองมดบนโต๊ะกินข้าว มันก็ไม่ได้หยุดทำงานนี่เนอะ
แล้วจะกลุ้มทำไม เรามันแค่อณูเล็ก ๆ ในโลกใบนี้
คิดได้งี้ เลยรู้สึกดีขึ้นบ้าง
กลับมาบ้าน เจอฝาบ้านแบบนี้เข้าไป
กำลังใจมาเลย
หนิงจ๊ะ ขอบคุณนะจ๊ะ
สำหรับความเข้าใจ ความรักที่มีให้
ช้างไม่เป็นไรแล้ว ช้างจะทำให้ดีที่สุดครับ .V.
