วันนี้ขอเขียนแบบ Diary online บ้าง :)
ตื่นตอนเช้า เปิดไปอ่านมติชนรายสัปดาห์ตามปกติ
เจอนี่เลย "กางเกงใน ทาทา ยัง" ของ อ.นิธิ
ขอบอกว่ามันเป็นบทความที่ต้องอ่านครับ ^^

ถามว่าทำไม เอาส่วนหนึ่งของบทความมาให้อ่านครับ
- ดาราเป็นผู้กำหนดสังคม หรือสังคมเป็นผู้กำหนดดารากันแน่ <--- น่าสนใจมะ ?
- ถ้าวัฒนธรรมไทยเป็นเครื่องมือการเผด็จอำนาจของคนปูนหนึ่ง เหนือคนอื่นๆ ทั้งหมดในสังคมไทย ผมก็อยากเสนอว่าทิ้ง "แม่ง" ไปเลยครับ <--- แสบดี สะจายยยยวัยรุ่น
- แต่สื่อชอบประณามวัฒนธรรมของใครที่หือกับสื่อไม่ได้ โดยอาศัยมาตรฐานตายตัวของคนกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งมาเป็นบรรทัดฐานตัดสินกันง่ายๆ <--- กร๊ากกกกก

อ่านแล้วตื้นตัน สนุก คึกคักพิกล 555 ไปล้างรถดีกว่า ไปละ จุ๊บ ๆ มิส ๆ

ป.ล. ใครอ่านบทความแล้วชอบขอเสียงหน่อย ส่วนใครไม่ชอบไปเม๊น (^^) ในเวปมติชนเองละกัน :P

ประชุมกลุ่มกับป้าแต่เช้า
เนื่องด้วยลุงไม่อยู่ ป้าเลยเป็นคนขับ :D
เด็กในคาถาลุงคนนึงก็โดนยิงไปดอกแรก
เรื่องเอากำหนด conf เป็นตัวตั้ง
ทำนองว่าจะทำงานนี้ แล้วจะทันส่ง conf อันนั้น
"Let's make it the best work, send it to the best place"
คมครับ บาดใจจื๊ด ๆ

คิวต่อมาเด็ก postdoc เอางานที่กำลังจะทำมาคุยให้ฟัง
ตอนเค้าพูด ฟังไป ๆ ก็ตะหงิด ๆ เหมือนมีอะไรขาดหายไป
ถามไป ใช่เลย define error bound ยังไม่ดี
เออ ใช้ได้ ๆ ผ่านไปสองปี มีความเฉียบคมเพิ่มขึ้นนิดหน่อย
จากนั้นป้าก็ทำการเขย่า ๆ assumption ดู
ปรากฏว่าพังครับ ฐานอ่อนไปมาก ๆ
แล้วป้าก็แสดงพลังของ Pawlak's Best Student (ในวัย 50 กว่า) ให้ดู
โอ้ well-defined problem มันสำคัญแบบนี้นี่เอง
กลายเป็นว่างานที่จะทำ ขาดทั้ง reasonable assumption และก็ well-defined problem -_-""""

จากนั้นก็สุมหัวกันหาทางแก้ปัญหาของปัญหากันอยู่พักนึง
เราคิดได้อันนึง ป้าคิดได้อันนึง
เฮ้ย คิดคล้าย ๆ กันว่ะ
โอ้ ซาบซึ้ง ดีใจจางงงงง ได้ "Well done" ด้วย
(แต่ทำไมงานตัวเอง คิดไม่ออกฟะ ยังคงเป็น hopeless student ต่อไปไม่เลิก)
อนึ่ง ระหว่างสุมหัว ป้าพูดคำคม ๆ ขึ้นมาอีกอัน
"to show (and prove) that nothing can be done, it's as good as what can be done"
ให้ตายเหอะ บาดใจจริง ๆ เหวย

ป.ล. ขอบคุณคุณหนุงหนิงสำหรับการล้างที่ลวกไก่ให้ทุก ๆ อาทิตย์นะครับ :)
ป.ล. 2 ขอบคุณคุณหนุงหนิงล่วงหน้าสำหรับแซนวิชตุรกีด้วยครับ :P