อด

ลากยาวอยู่เมืองไทยมาตั้งนาน อ้างโน่นอ้างนี่ไม่ยอมกลับซักที แต่ในที่สุดก็ถึงเวลาที่ปฏิเสธต่อไปไม่ได้อีกแล้วครับ

ก็ถ้ายังอยู่ต่อนี่ก็มีสิทธิ์จะโดนตัดทุนเอานั่นเองน่ะสิคครับ

วันจันทร์ที่ 17 นี้ก็ต้องโบกมือลาลูกเมียกลับไปเน่าต่อที่ออสเตรเลียแล้ว

ยังไงก็หวังอยู่ลึกๆ ว่าจะปิดงานได้เร็ว จะได้กลับมาอยู่เมืองไทยถาวรจริงๆ ซะที

ที่น่าเสียดายที่สุดอย่างนึงก็คือ อดดูหนังเรื่องที่เฝ้ารอมาตั้งนานที่จะเข้าโรงที่เมืองไทยแค่ 3 วันหลังจากบิน

จะอะไรอีก ก็เรื่อง 20th Century Boys นั่นเอง


เป็นหนังที่สร้างจากการ์ตูนที่ผมรักที่สุดแล้ว ก็ไม่รู้ว่าหนังจะทำออกมาได้ดีเหมือนกันการ์ตูนหรือเปล่า

เชื่อไหมครับว่าการ์ตูนเรื่องนี้เป็นการ์ตูนที่อาจารย์ภาควิชาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ มช. อ่านและชอบกันเกือบทุกคน (บ้างก็อ่านเอง บ้างก็โดนหลอก)

จากการ์ตูนยี่สิบกว่าเล่ม กลายเป็นหนังไตรภาค คนวาดการ์ตูนเป็นคนเขียนบทหนังเอง ก็หวังไว้ลึกๆ ว่ามันจะดี

ยังไงถ้ามีเวลาก็ฝากดูเผื่อด้วยนะครับ

Cable

เกือบครบหนึ่งเดือนเต็มแล้วครับที่ใช้ชีวิตแบบไม่มี Cable TV

ครอบครัวผมรับ True Vision มาตั้งแต่สมัยยังเป็น UBC เมื่อหลายปีก่อน นานจนจำไม่ได้แล้วว่ากี่ปี

หลักๆ ช่องทีวีที่ผมจะดูบ่อยมากๆ ก็คือช่องหนัง ฟุตบอล แล้วก็รายการสนุกๆ ของญี่ปุ่นอย่าง TV Champion

แต่ระยะหลังเนื่องจากต้องให้เวลากับเจ้าตัวเล็กจนแทบไม่มีเวลาของตัวเอง ก็เลยได้ดูรายการพวกนี้น้อยลง โดยเฉพาะหนังนี่ไม่ได้ดูเลย เพราะมันกินเวลาเยอะ

ส่วนฟุตบอลนี่ไม่ได้ดูนานมากแล้ว เพราะไม่มีตังค์จ่ายแพคเกจราคาแพงที่ฉายฟุตบอลด้วย

แค่แพคเกจที่รับอยู่ปัจจุบันนี้ก็ปาเข้าไปเดือนละพันกว่าบาทแล้ว อาจารย์จนๆ จะเอาเงินจากไหนมาจ่ายค่าดูทีวีล่ะเนี่ย

คิดไปคิดมาก็เลยคุยกับคุณภรรยาว่า เลิกรับมันซะเลยดีมั้ย ประหยัดเงินได้ปีละหมื่นกว่าบาท แลกกับความสะดวกสบายที่ลดลงนิดหน่อย

ก็เลยตกลงเลิกรับไปตั้งแต่ต้นเดือนตุลาคมครับ

ปัญหาที่พบตอนนี้ก็คือ ทีวีไม่ชัดเท่าเดิม เพราะรับสัญญาณจากเสาทีวีแทน แต่ก็ไม่ได้เป็นปัญหาอะไร

นอกจากนั้นก็ไม่ได้รู้สึกว่าชีวิตลำบากกว่าเดิมแต่อย่างไรแม้แต่น้อย

หนังหรือซีรีส์ก็โหลดดีวีดีมาดูเป็นประจำอยู่แล้ว ผิดกฏหมายแต่ฟรี ชัด แล้วก็อยากดูเมื่อไหร่ก็ได้ อยากหยุดเมื่อไหร่ก็ได้

ส่วนบอลก็ดูผ่านเน็ตเอา จอเล็กหน่อยแต่ลื่นหัวแตก แก้ขัดได้สบายๆ

รู้งี้เลิกรับไปนานแล้วหละครับ ^^"

2 ขวบ

วันนี้เป็นวันเกิดของเด็กชายกษิตชลคนน่อยครับ

ตอนแรกวางแผนกันซะดิบดี จะไปเที่ยว จะพาไปเล่น จะตามใจทุกอย่าง ไม่มีการเรียกไปนอนด้วย เรียกว่าจะให้หลับคาของเล่นไปเลย

พอเอาเข้าจริง ดั๊นมาป่วยกันซะเกินครึ่งบ้านซะนี่สิครับ แผนที่วางไว้อย่างดีเลยพังหมดเลย กลายเป็นต้องนอนซมกินยากันจนเบื่อ

รีบๆ หายนะเจ้าเด็กน้อย ไว้หายเมื่อไหร่จะพาไปเที่ยวให้เต็มที่เลย ^^

รบกวน

ขณะนี้มี email ลูกโซ่ฉบับหนึ่งกำลังกระจายอยู่ในแวดวงพี่น้อง CPE-CMU (ภาควิชาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ มช.) และเครือข่าย ต้นเหตุของ email ลูกโซ่ฉบับนี้ก็คือผมเองหละครับ

เนื่องด้วยตอนนี้งานวิจัยกำลังดำเนินมาถึงจุดสำคัญแล้วนั่นก็คือการเก็บข้อมูลนั่นเอง งานวิจัยเชิงปริมาณแนวที่ผมกำลังทำอยู่นี้ ชื่อก็บอกว่าต้องการปริมาณจำนวนมาก เพื่อนำข้อมูลที่ได้มามาวิเคราะห์เชิงสถิติแล้วนำไปอ้างอิงกับประชากรส่วนใหญ่นั่นเอง ยิ่งข้อมูลมาก ผลก็จะสะท้อนพฤติกรรมของประชากรส่วนใหญ่ได้มากไปด้วย

งานวิจัยชิ้นนี้เป็นการศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างวัฒนธรรมไทยกับความเสี่ยงจากการจ้างงานพัฒนาโครงการซอฟต์แวร์นอกประเทศ (Software Outsourcing) ผลที่ได้รับน่าจะแสดงให้เห็นว่าสังคมซอฟต์แวร์ของไทยมีจุดอ่อนจุดแข็งที่ใด ซึ่งจะเป็นแนวทางสำคัญในการพัฒนาแก้ปัญหาจุดนี้ต่อไปในวันข้างหน้า

ไม่ว่าจะเป็นแฟนประจำหรือใครก็ตามที่ผ่านเข้ามาเจอ Blog นี้ ถ้าคุณเป็นคนไอทีหรือรู้จักคนไอที (ไม่จำเป็นต้องมีประสบการณ์ด้าน Outsourcing แต่อย่างใด) ขอรบกวนช่วยสละเวลาซักนิดเข้าไปช่วยให้ข้อมูลที่ http://www.freeja.com/questionnaire/ หน่อยนะครับ ข้อมูลของคุณเพียงหนึ่งข้อมูลก็เป็นข้อมูลที่สำคัญสำหรับงานวิจัยชิ้นนี้แล้ว และถ้าหากจะช่วยกระจายแบบสอบถามนี้ออกไปก็ขอขอบคุณอย่างยิ่งครับ ^^

ยืด

กลับเมืองไทยมาตั้งกะต้นเดือนพฤษภาคม ตอนแรกก็กะว่าน่าจะทำการทดลองเสร็จในช่วงกลางเดือนกันยา ไปๆ มาๆ ถึงบัดนาวก็ยังไม่ได้เริ่มการทดลองตัวสุดท้ายซักทีครับ

ติดปัญหาอยู่กะความอืดอาดของท่านอาจารย์ที่ปรึกษาที่เคารพ รวมทั้งกฏเกณฑ์จริยธรรมของฝรั่ง แทนที่เตรียมงานเสร็จจะได้เริ่มเลย กลับกลายเป็นเตรียมงานเสร็จแล้วต้องขอลายเซ็นต์ ต้องรออนุมัติอะไรอีกหลายขั้นตอน

ตอนนี้ผมก็เลยยืดเวลากลับออกไปเรื่อยๆ ใครถามก็ตอบว่า เดือนหน้ากลับครับ เดือนหน้ากลับครับ ไปพลางๆ นี่ถ้ารอบนี้ไม่ได้ยังยืดออกไปอีกจะโดนตัดทุนมั้ยเนี่ย ^^"

ก็ได้แต่หวังว่าการประชุมจริยธรรมของมหาวิทยาลัยที่จะเกิดขึ้นในอีกสองสามวันข้างหน้าคงจะผ่านไปด้วยดี จะได้เริ่มงานซักที

แต่ถ้ามีปัญหาขึ้นมาก็ต้องแกร่วไปอีกเดือน ก็ฝรั่งเล่นประชุมกันเดือนละครั้งเดียว มึนแน่ๆ เลยครับ

แถมช่วงนี้งานเยอะมาก ยิ่งทำงานหนัก พุงก็เริ่มออก

กลับมา 4 เดือน ขึ้นมา 2 กิโลแล้วนะเนี่ย ^^"

ตาย

How will I die? Your Result: You will die from a terminal illness.   My apologies. In the future, there will be more effective medication to help absolve the pain and discomfort. Do not fear pain or hospitals. To endure illness is divine and will reap many rewards in the next life.
You will die while having sex.
You will be murdered.
You will die in a car accident.
You will die in a nuclear holocaust.
You will die in your sleep.
You will die of boredom.
You will die while saving someone's life.
How will I die? Quiz Created on GoToQuiz

อยากตายตามลำดับที่สองมากกว่าแฮะ :P

มี่

เด็กชายกษิตชล คนน่อย มีชื่อเล่นที่พ่อกับแม่ตั้งให้ตามเมืองที่เกิดคือ "อาร์ม"

เมื่อยังเล็ก คุณปู่ชอบเรียกน้องอาร์มว่า "อาร์มมี่" เรียกเมื่อไหร่เจ้าเด็กน้อยก็จะหันหน้ามายิ้มให้ทุกครั้ง

เมื่อโตขึ้นมาอีกนิด คนน่อยเริ่มพูดได้ ก็เริ่มเรียกชื่อของทุกคนที่อยู่ข้างกาย โดยจะพูดซ้ำกันสองครั้งเสมอ

ปู่ เป็น ปู่ปู่

ย่า เป็น ย่าย่า

ยาย เป็น ยายยาย

หม่าม๊ะ เป็น หม่าม๊ะ หรือ มุจิหม่าม๊ะ

ป่าป๊ะ เป็น ป่าป๊ะ

อาอู้ เป็น อุ๊อู้

อาจี๊ป เป็น จิ๊ดจิ๊ด

อาร์มมี่ เป็น มี่มี่

เรียกไปเรียกมา ตอนนี้ทั้งพ่อ แม่ ปู่ ย่า ยาย อา น้า พี่เลี้ยง รวมทั้งเจ้าตัวเล็กเอง ก็เลยแทบจะไม่ได้เรียกชื่อ อาร์ม อีกเลย

พ่อก็พูด "มีมี่ เคี้ยวข้าวบ้างนะลูก"

แม่ก็พูด "มี่มี่ ถ้าปวดฉี่ต้องบอกนะลูก"

ลูกก็พูด "หม่าม๊ะมาเร็วๆ ค้าบ มี่มี่รออยู่ มาเร็วๆ ค้าบ"

น่ารักจริงจริงเล้ย ^^