the confession of a late night programmer

Twitter Script for X-Chat

noreply@blogger.com (pruet) — Thu, 23 Oct 2008 00:33:00 +0000

The situation

Ok, the problem is I've to many programs opened at the same time in my Macbook. One for IM, i.e., Adium, one for IRC, i.e., X-Chat-Aqua, and one for twitter, i.e., Twhirl, which is not good. In Ubuntu, Pidgin will handle whole thing beautifully (yeah, you need mbpidgin plugin for Pidgin). Unfortunately, Adium can't do that so I've to find another way out.

Then, I found this page on Internet discussing how to write a python script for posting tweet from X-Chat. Then, I combine it with the code from the sugree himself for syncing twitter and NokNok. Finally, I got this code for posting tweet to and retrieve updated from twitter within X-Chat.

First, you will need to install simplejson and python plugin for X-Chat. Then, put the code into Plugins directory of X-Chat, in my case, it is /Applications/X-Chat Aqua/Plugins. Next, you need to create a configuration file, called .xchattwitt.cfg in your home folder. Inside, put your twitter username/password and update interval like this

[twitter]
username = myname
password = mypassword
interval = 300

The interval is in second. Finally, restart your X-Chat or load the script into your X-Chat. Then, you can tweet by typing "/tweet This is my message" in any window. The updated tweets will be shown on your current window, with Twitter user name. If you don't like any of this behavior, you can change it from the code.

Code:
You can download the code from here.

License:
The code is distributed under WTFPL.

Contact:
@pruet

Thanks:
Ryan Paul and @Sugree

First Step

noreply@blogger.com (pruet) — Sat, 31 May 2008 03:28:00 +0000

Ok, basically, now we've only one choice and we know that it's not from the Sun. Basically it's the work of the man who ports JamVM, GNU Classpath and Java/ObjC binding to iPhone/iPod Touch. Thank you, thank you. So, following are the steps to make your iPhone/iPod Touch Javanized:

As the first step, of course, you need to jailbreak your iPhone first (I'll call it only iPhone from here, but you know, it's including iPod Touch as well). The best and easiest way is by using Ziphone.
Then, to make your iPhone usefule, please install OpenSSH, and Term-vt100 from the Installer.app
Install Cydia application manager (actually, a Debian APT GUI front-end, so if you're Debian or Ubuntu Linux users, you're at home with all that apt-* command), to do this, in Insaller.app, add http://apptapp.saurik.com to the source list, then refresh. Then, install "Cydia Installer" and after that, quit Installer.app.
Open Cydia and reload the package list. After that, please install the following packages:

JamVM : this is the Java VM for iPhone
GNU Classpath : the java class library
JocStrap : Java/Objective-C binder/bridge
UICaboodle : iPhone UI library and launcher, you need this for GUI application
Java SQLite : JDBC Driver for SQLite, the database engine used by iPhone
Jikes : Java compiler, yeah, you can compile your Java code "in" your iPhone.
iPhone-Java : an example applications for Java/iPhone.

Then, you can start the terminal, fire up the vim and start writing your first Hello World in iPhone. I put an example below, well, just in case

Hello.java
```
public class Hello {
public static void main(String[] args)
{
System.out.println("Hello World.");
}
}
```
Then, compile it using this command
$ jikes -bootclasspath /usr/share/classpath/glibj.zip Hello.java
It's a bit ugly because you've to tell jikes where the class library is. Anyway, you can write a shell script call "javac" like this,
```
 #!/bin/sh
jikes -bootclasspath /usr/share/classpath/glibj.zip "$@"
```
Will handle our business just fine.

Then, you can run your application in the usual way, i.e, java -cp . Hello

If you want to see some picture, look at this (link from http://homepage.mac.com/robert.lougher/).

Series of blogging on Java and iPhone/iPod Touch

noreply@blogger.com (pruet) — Sat, 31 May 2008 02:35:00 +0000

Dear,
I'm gonna post a bunch of blog entries on Java and iPhone/iPod Touch
for now. I'm working on a project which will use Java and iPhone/iPod
Touch, so I'd like to put down my experience, and share with you guys.
That's all this is about.

noreply@blogger.com (pruet) — Thu, 15 May 2008 18:56:00 +0000

Philippe's 3 Rules of Software Craftsmanship:

#1 "Start with a vision"
#2 "Throwing more bodies at software projects only makes things worse"
#3 "There are three vectors that drive software craftsmanship: quality, schedule, and features. The challenge is that you only get to pick two"

Side dish:
Phillippe's law : "The productivity of a software developer in a team of N people is diminished by dividing it by the cube root of N"

noreply@blogger.com (pruet) — Sat, 10 May 2008 06:17:00 +0000

Alan J. Perlis,เคยกล่าวไว้ว่า "A language that doesn't affect the way you think about programming, is not worth knowing." แปลลวก ๆ ก็คือ ภาษาที่ไม่กระทบต่อวิธีการคิดของคุณต่อการเขียนโปรแกรมนั้นไม่มีค่าพอที่จะไปเรียนรู้มัน ผมก็เลยลองไล่ ๆ ดูว่ามีภาษาอะไรบ้างที่"เปลี่ยน"วิธีการคิดของผมบ้างนะครับ

Pascal

เป็นภาษาแรกที่หัดเขียน (เด็กรุ่นผมส่วนใหญ่ ก็คงหัดเขียน Pascal แหละ รุ่นไหนเหรอ ก็รุ่น CW/RW นะ :P) ที่สำคัญคือ ตอนนั้นผมยังไม่มีคอมพิวเตอร์เป็นของส่วนตัว แต่ไปใช้คอมพ์ที่โรงเรียนแม่ ซึึ่งทั้งโรงเรียน มีคอมพ์อยู่ตัวเดียว (PC/XT รุ่น Floppy disk 5 1/4 คู่ด้วย) ทำให้ผมสามารถใช้คอมพ์ได้แค่อาทิตย์ละ 1-2 ชั่วโมง แต่เวลาแค่ 1-2 ชั่วโมงมันไม่พอจะให้หัดเขียนโปรแกรมหรอกครับ (เขียน Hello World ก็ใช้เวลาคอมไพล์สัก 5 นาทีได้แล้ว) ถ้าต้องมัวแต่ต้องไปนั่งคิด ๆ พิมพ์ ๆ ไป แก้โค้ดไป รับรองอาทิตย์หนึ่งได้แค่โปรแกรมเดียว วิธีการที่ผมใช้ก็คือ ผมจะเขียนโปรแกรมในกระดาษก่อน แล้วลองคอมไพล์ในหัวดูว่าโปรแกรมมันควรจะทำงานยังไง เวลาเจอข้อผิดผลาด ก็แก้ในกระดาษไปแบบนี้ ข้อดีของ Pascal ก็คือ syntax มันค่อนข้างชัดเจนและอ่านง่าย ทำให้เวลาจินตนาการในหัวแล้วสมองไม่ต้องทำงานหนักมาก (ลองจินตนาการการทำงานของโปรแกรมที่เขียนด้วย Perl ดูซิครับ...) แล้วพอคิดว่าโปรแกรมทำงานได้ถูกต้องดีแล้ว ก็ค่อยเอาไปทดสอบกับคอมพ์จริง ๆ อีกที ซึ่งส่วนใหญ่ก็จะคอมไพล์ทีเดียวผ่าน :D ด้วยการหัดเขียนภาษา Pascal แบบนี้ ทำให้ผมสามารถพัฒนาการมองโปรแกรมแล้วคิดตามในหัวได้ เรียกว่าผมสามารถคิดแบบเดียวกับที่คอมพิวเตอร์คิดได้ก็ด้วยการหัดเขียน Pascal ในกระดาษนี่แหละ

ถ้าไปหัดเขียนโปรแกรมกับคอมพสมัยนี้อาจจะทำไม่ได้ เพราะว่าคงจะใช้วิธีการเขียนไปแก้ไป (คอมพ์มันเร็ว มันทำแบบนั้นได้) ซึ่งข้อเสียก็คือ เราจะไม่สามารถคิดถึงโปรแกรมเป็น flow หรือเป็นภาพรวมได้

C

พอเขามหาวิทยาลัยก็โดนบังคับให้เขียน C ข้อดี(หรือว่าข้อเสียก็ไม่รู้) ของ C ก็คือมัน low level มาก แต่ไม่มากจนเกินไป การที่มันอยู่กึ่ง ๆ กลาง ๆ ทำให้เราสามารถคิดได้ง่ายขึ้นว่า การที่โปรแกรมทำงานอย่างหนึ่ง เช่นการคลิกเมาส์ที่ปุ่มหนึ่ง ในส่วนฮาร์ดแวร์มันเกิดอะไรขึ้นบ้าง เช่น ต้องมีการจอง memory ยังไง ต้องย้าย memory จากส่วนไหนไปไหน จำได้ว่าตอนสมัยเรียน อาจารย์ให้การบ้านภาษา C คือให้เด็กเขียน Text editor ภาษาไทย! ก็สนุกกันใหญ่แหละครับ ตั้งแต่จะสร้าง Data Structure เพื่อเก็บเอกสารยังไง จะแสดงผลภาษาไทยยังไง ต้อง map VRAM ยังไง (สมัยนั้น ยังฮิตใช้ Hercules card กันอยู่) สุดท้ายการเรียนภาษา C ก็สามารถสอนให้ผมเชื่อมการทำงานของ Software เข้ากับ Hardware ได้ อาจจะสงสัยว่าแล้ว assembly ละ คือว่า assembly มัน low level ไปนะครับ เขียนแล้วมองการทำงานของ Hardware ได้ทะลุ แต่เอามาเชื่อมกับ Software ไม่ได้

Smalltalk

จริงๆ ผมหัดเขียน C++ กับ Java มาก่อน แต่ว่าก็เป็นการเขียนแบบ procedural ธรรมดา ๆ เลย ไม่มีความเป็น OOP แต่อย่างไร เพราะตอนนั้นมันมองไม่แตกว่า OOP คืออะไร แต่พอตอนไปออสเตรเลีย ต้องได้ลงเรียนวิชา OOP ซึ่งเขาใช้ Smalltalk ในการเรียน ก็ทำให้ผมสามารถ"คิด"แบบ OOP ได้ เพราะว่าภาษามันไม่ยอมให้คิดแบบอื่นเลย ถ้าตอนนั้นไม่ได้เรียน Smalltalk ผมก็คงยังคิดแบบ OOP ไม่ได้

จริง ๆ หลัก ๆ ที่เห็นชัด ๆ ก็มีอยู่แค่นี้แหละครับ แต่ว่าตอนนี้กำลังพยายามลุ่มลึกกับ Python และ Haskell อยู่ รวมถึง Programming paradigm อื่น ๆ เช่น AOP, Event-Processing และ Functional Programming อยู่ครับ ก็คงต้องดูต่อไปว่าผมจะถูกเปลี่ยนด้วยภาษาไหน หรือว่า Paradigm แบบไหนอีกหรือเปล่า

noreply@blogger.com (pruet) — Sun, 24 Feb 2008 01:15:00 +0000

วันก่อนเขียน python script โง่ ๆ หนึ่งอันเอาไว้ update status ของ server ตอนนี้ ก็เลยลองเขียน script อีกอันให้ดูฉลาดขึ้นนิดหนึ่ง โดย script ตัวนี้จะทำหน้าที่เป็น echo หรือว่า re-broadcaster สำหรับ CFP (Call For Paper) ในสาย Computer Sciences (จริง ๆ ก็สายไหนก็ได้ แต่ว่าผมอ่านแต่ CFP ของ Comp Sciences) ดังนั้น ถ้าใคร follow เจ้า twitter ตัวนี้ ก็จะได้อ่าน CFP ไปโดยปริยาย

script ไปเอาได้ที่นี่ อย่างที่บอกมันก็เป็นแค่ script โง่ ๆ ก็พยายามแกะเอาเองละกัน :D

ใครที่สนใจจะอ่าน ก็ follow cs_cfp นะครับ

noreply@blogger.com (pruet) — Fri, 22 Feb 2008 22:57:00 +0000

ช่วงนี้เห็นฮิต ๆ ใช้ twitter กัน ก็เลยเขียน script สำหรับ update server status ไปออกที่ twitter วิธีใช้ก็สมัคร twitter ขึ้นมาอันหนึ่งแล้วเอา login/password ไปใส่ใน script เสร็จแล้ว ก็ follow login นั้น ก็เสร็จแล้วครับ

อยากแก้ไขอะไร ก็ไปดูใน script ละกัน load ได้ที่นี่ครับ อ้อ เป็น python ห่วย ๆ หนึ่งอัน และใช้ Python-Twitter ครับ

noreply@blogger.com (pruet) — Tue, 01 Jan 2008 07:25:00 +0000

ปีก่อนทำ New Year's Resolutionไว้ (ทำตามชาวบ้าน) ครบปี ก็ต้องมาให้คะแนนกันสักหน่อย เอาเป็นว่าคะแนนเต็ม 1 ละกัน

1. พยายามนอนก่อนเที่ยงคืน
ล้มเหลวโดยสิ้นเชิง เอาไป 0
2. ทำงานให้มีประสิทธิผลมากขึ้น
น่าจะดีขึ้นนะ รู้สึกว่าทำงานได้มากขึ้น แต่ไม่มีตัวชี้วัด เอาไป 0.5
3. ออกไปถ่ายรูปทุกเดือน
ได้เฉลี่ยสองเดือนครั้ง ก็เอาไป 0.5
4. Online IM ให้น้อยลง
ล้มเหลวโดยสิ้นเชิง เอาไป 0
5. อ่าน paper ให้ได้เฉลี่ยอาทิตย์ละ 10 ฉบับ
ได้เฉลี่ยอาทิตย์ละ 5-6 ฉบับ เอาไป 0.75
6. จัดระบบ Bibliography ให้ดีขึ้น
ไม่ได้ทำอะไรเลย -_- เอาไป 0
7 อ่านหนังสือให้มากขึ้น
เฉลี่ยก็คงเท่า ๆ เดิม ก็ยังดีที่ไม่ลดลง เอาไป 0.5
8. กลับไปวาดรูปอีกครั้ง
มีอุปกรณ์เรียบร้อย วาดไปแล้ว .... เสี้ยวหนึ่งของรูป เอาไป 0.25
9. ออก Djift 0.1.0
ไม่ได้แตะโค้ดเลย เอาไป 0
10. ออก LekLekDict Platform 0.1.0
แก้โค้ดไปนิดหน่อย เอาไป 0.25
11. หัดเขียน Python เอาไว้ใช้งานแทน Perl
ใช้งาน Python เกือบ 100% มี shell นิดหน่อย ส่วน Perl เลิกใช้แล้ว เอาไป 1.0
12. นั่งม้ามุมฉากให้ได้ 20 นาที (ตอนนี้ 5 นาทีก็ขาสั่นแล้้ว -_-'''' )
ได้สิบนาที เอาไป 0.5
13. รื้อฟื้นวิธีเขียนตัวเมือง
ขยันได้สักสองเดือน แล้วก็ขี้เกียจเหมือนเก่า เอาไป 0.25
14. กลับไปเล่น keyboard/piano อีกรอบ
ที่บ้านมีเปียโนไฟฟ้าแล้ว เล่นไปสักสิบรอบได้มั้ง แถมเล่นไม่จบเพลงด้วย เอาไป 0.25
15. ย้าย project-ile ไป host ใหม่ (ซะที)
สำเร็จเรียบร้อยดี เอาไป 1.0
16. ทำ Driving License (ซะที)
ไม่ได้ทำอะไรเลย เอาไป 0

สรุป 16 ข้อ ได้ไป .... 5.75 คิดเป็นค่าเฉลี่ยก็ 0.36 เรียกว่าถ้าสอบ ก็ติด F

เอาเป็นว่า ปีนี้ไม่ตั้ง Resolution ใหม่ละกัน เอาของเดิมปีที่แล้ว และลองมาดูซิว่า ปีหน้าจะทำได้คะแนนดีขึ้นหรือเปล่า -_-

Firefox Add-Ons Tag

noreply@blogger.com (pruet) — Tue, 20 Mar 2007 21:42:00 +0000

เคยไป tag เขาตอนนี้โดนเขา tag ก็ต้องมาตอบตามมารยาท
ผมใช้ Firefox อยู่ 4 เครื่อง (มีเครื่องเยอะ ๆ จะเริ่มสับสน) ก็เลยจะลง Add-Ons พวกที่ทำให้เวลาย้ายไปใช้เครื่องอื่นแล้วใช้ได้สะดวก ๆ

Del.icio.us Bookmarks: เอาไว้เก็บ bookmark แล้วข้ามไปดูระหว่างเครื่องได้
Google Notebook: คิดอะไรออก ก็พิมพ์ ๆ ใส่เก็บไว้ ข้อเสียคือ ถ้าไม่ online ก็จะใช้ไม่ได้ บางทีเลยต้อง copy มาแปะที่ Sticky ในเครื่องด้วย น่าจะทำให้มัน Sync กันได้นะ (จดใส่ Google Notebook ไว้ก่อน)

ส่วน Add-Ons ที่ทำให้ใช้ Internet ง่ายขึ้นก็คือ

DownThemAll!: ชื่อก็บอก เอาไว้ load รูป หรือว่า link เอกสารทั้งหน้า ไม่ต้องมานั่ง load ทีละอัน
Firebug: หลัง ๆ เริ่มเขียน AJAX กับพวก Javascript เยอะขึ้น มีเจ้านี้ไว้ ทำให้ชีวิตสะดวกขึ้นเยอะ

ส่วนอันสุดท้ายนี้ จำเป็นมากสำหรับบ้านเมืองที่อาการเปลี่ยนแปลงบ่อย

Forcastfox: เอาไว้ดูพยาการณ์อากาศก่อนออกจากบ้าน จะได้ทำใจไว้ก่อนว่ากลับบ้านมาจะหนาวตายหรือว่าร้อนตาย

ใครอยากโดน tag ก็ใส่ชื่อใน comment ละกันครับ

noreply@blogger.com (pruet) — Wed, 14 Feb 2007 04:57:00 +0000

ความสุขพัดผ่านเข้ามาเพียงชั่วคราว แล้วก็ผ่านเลยไป
เหลือไว้เพียงแต่ความทรงจำที่เป็นเหมือนกลิ่นหอม
ที่ทำได้แต่เพียงแค่สูดดม แต่สัมผัสไม่ได้
ที่เป็นจริงเพียงแค่ในความฝัน แต่เป็นความว่างเปล่าเมื่อลืมตา

ความทุกข์กลับหยั่งรากลึกเข้าในจิตใจและความทรงจำ
ทุกวินาที ดูดซึมเอารอยยิ้มและเสียงหัวเราะ
ระเหยออกเป็นไอพัดผ่านไปตามกระแสลมของกาลเวลา
เหลือไว้เพียงรอยเหี่ยวย่นบนใบหน้า เหมือนพื้นดินขาดน้ำชั่วกาล

ความทรงจำเป็นเหมือนดั่งเหล้าไวน์ ที่ยิ่งนานยิ่งเข้มข้น
กลิ่นของมันทำให้เราหวนระลึกถึงสิ่งดี ๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต
จิบแรกเตือนให้เราระลึกถึงความขมขื่นฝาดฝืนของน้ำตา
และในตอนเช้า เหลือทิ้งไว้เพียงแต่ความปวดร้าวของจิตใจ

นอกหน้าต่างหิมะปลิดปลิวไปตามสายลมไร้ทิศทาง
ชีิวิตมนุษย์ก็เป็นดั่งเช่นเกล็ดหิมะ เกิดขึ้นในชั่วพริบตา
แล้วล่องลอยไร้จุดหมายไปตามสายลมแห่งกาลเวลา
ก่อนที่จะละลายเหลือเพียงหยดน้ำหยดเล็กคล้ายหยาดน้ำตา

wake up

noreply@blogger.com (pruet) — Tue, 09 Jan 2007 05:44:00 +0000

... เราจะเจอใครสักคน เมื่อเราหยุดมอง
ไม่ใช่เมื่อเมื่อเดินหา

... คนสองคนจะก้าวเดินไปพร้อมกันได้ เมื่อยืนอยู่เคียงข้างกัน
ไม่ใช่เมื่อยืนจ้องตากัน

... คนในโลกแห่งความฝัน เมื่อตื่นก็จะหายไป คนในโลกแห่งความเป็นจริง จะอยู่เคียงข้างเราเสมอ
ไม่ว่ายามตื่นหรือฝัน

... บางที การวิ่งตามหาใครสักคนอาจจะทำให้เราหาเขาไม่เจอ เพราะ"ใครสักคน"นั้น
อาจจะกำลังวิ่งตามหลังเราอยู่ก็ได้

หยุดวิ่งค้นหาสักพัก รอใครสักคนมายืนอยู่เคียงข้าง เขาอาจจะไม่ใช่คนเดียวกับในฝัน แต่ไม่ว่ายามตื่นหรือหลับ
เขาคนนั้นก็จะพร้อมเดินไปเรา

Tagged

noreply@blogger.com (pruet) — Fri, 05 Jan 2007 20:24:00 +0000

อ๊ากกกก โดน tag

เอาหน่อย(ไม่ใช่ หน่อย SNC)ละกัน

1. "lulu" มาจากชื่อ host ที่เคยดูแล ชื่อตามลำดับคือ lala, lily, lulu, lalin แต่ชอบชื่อ lulu ที่สุด เลยเอามาใช้ซะเลย
2. เขียนโปรแกรมครั้งแรกตอน ม.2 กับเครื่อง PC/XT เครื่องแรกของจังหวัดลำพูน จำได้ว่าเขียนไป ไฟดูดไป เพราะตัวถังเป็นอลูมิเนียม และไม่ได้ต่อสายดิน ตอนนั้นเขียน Pascal กับ Turbo Pascal 1.0 แผ่นเถื่อนอีกต่างหาก (อยากได้แผ่นแท้ ก็ไม่มีขาย) นั่งรถจากลำพูนไปเชียงใหม่เพื่อซื้อแผ่นโปรแกรมแถวอนุสาวรีย์โอวาแปะ (เดี๋ยวนี้ร้านนั้นก็ยังอยู่ แต่กลายเป็น Software House ไปแล้ว) จำได้ว่า ไม่มีหนังสืออีกต่างหาก ต้องไปซื้อโมโครฯเล่มเก่า ๆ มา(เล่มใหม่แพงไป ไม่มีตังค์ซื้อ) นั่งแกะ แล้วก็เขียนตาม เมนูบางอันก็ไม่รู้ความหมาย ก็อาศัยจำ ๆ เอา (ประมาณเล่น FF ภาคญี่ปุ่น)
3. ผมเริ่มเล่นเกมจากคอมพิวเตอร์ ที่บ้านไม่ซื้อเครื่องเกมให้ ก็เลยเล่นจากคอมพ์ เกมแรก ๆ ที่เล่นก็พวก Digdug หรือว่า JBird แต่เกมแรกที่เล่นจนติดก็คือ Simcity 1.0 จำได้ว่าเล่นบน 80286 จอเขียว ติดแบบว่าเล่นข้ามวันข้ามคืน จนแม่ต้องเดินมาปิดคอมพ์ (ทำให้ติดนิสัย Save งานบ่อย ๆ ) อ้อ แผ่น Simcity ก็ซื้อมาจากร้านเดียวกัน ถามเขาว่าเกมไหนสนุก เขาก็ให้ Simcity มา
4. มีแต่คนสงสัยว่าทำไมผมไม่ใส่แว่น หรือว่าคอนแท็กทั้งที่ก็เล่นคอมพ์อย่างหนัก (ทำสถิติตอนเรียนป.ตรี เฉลี่ยวันละ 16 ชั่วโมง) แล้วก็อ่านหนังสือเยอะ ไม่เลือกเวลาอ่านด้วย พ่อแม่พี่น้องก็สายตาสั้นหมด ผมก็มักจะตอบว่า อะไรที่ใช้บ่อย ๆ มันก็จะแข็งแรง เหมือนเราวิ่งบ่อย ๆ ขามันก็จะโต อะไรประมาณนั้น
5. จีบสาวครั้งแรกตอนเรียนประถม ไปนอนเล่นนั่งเล่นที่บ้านสาวทุกวัน จนเพื่อนล้อ อารมณ์ประมาณแฟนฉันเลย ตอนนี้เขาแต่งงานไปแล้ว ส่วนผมก็......

Tag ใครต่อดี เอา Bact, Vee, คุณป้อม, kitty, กะ ท่านเทพละกัน

New Year's Resolution

noreply@blogger.com (pruet) — Tue, 02 Jan 2007 01:21:00 +0000

ใคร ๆ เขา ก็มี New Year's Resolution กัน ก็เลยเอากะเขาบ้าง

1. พยายามนอนก่อนเที่ยงคืน
2. ทำงานให้มีประสิทธิผลมากขึ้น
3. ออกไปถ่ายรูปทุกเดือน
4. Online IM ให้น้อยลง
5. อ่าน paper ให้ได้เฉลี่ยอาทิตย์ละ 10 ฉบับ
6. จัดระบบ Bibliography ให้ดีขึ้น
7 อ่านหนังสือให้มากขึ้น
8. กลับไปวาดรูปอีกครั้ง
9. ออก Djift 0.1.0
10. ออก LekLekDict Platform 0.1.0
11. หัดเขียน Python เอาไว้ใช้งานแทน Perl
12. นั่งม้ามุมฉากให้ได้ 20 นาที (ตอนนี้ 5 นาทีก็ขาสั่นแล้้ว -_-'''' )
13. รื้อฟื้นวิธีเขียนตัวเมือง
14. กลับไปเล่น keyboard/piano อีกรอบ
15. ย้าย project-ile ไป host ใหม่ (ซะที)
16. ทำ Driving License (ซะที)

ชักเยอะ พอละ -_-'''

noreply@blogger.com (pruet) — Mon, 27 Nov 2006 20:36:00 +0000

I want to design a programming paradigm that focus on fairy tale. Should I call it, FTOP Fairy tale oriented programming language. Why ? because most of the fairy tales are happy ending, so my programming paradigm should allow or force the programmer to be happier when they finish their job.

In my idea, a program should be the hybrid between pure OOP and prototype-based programming (e.g. wolf eat: girl.prototype(size=small, hat.type=hood, hat.color=red)) plus some indent-forced style of evil Python . This should allow to reuse a fairy tale. I mean, fox is mostly a bad guy, we should reuse them, right.

the program may be started and ended using tags like this

once upon a time
...
happily ever after

Well, let's try a short program then, let's use this tale


tale name: "Little Red Ridding Hood"
once_upon_a_time: 
  little_red_ridding = human clone:  
                             prototype: {sex = woman,
                                         age = girl,
                                         size = little,
                                         living_place = country|village,
                                         appearance = prettiest}
  mother = human clone: 
                 prototype: {sex = woman,
                             age = adult,
                             mother_of = little_red_ridding, 
                             living_place = little_red_ridding.living_place}
  grandmother = human cone: 
                      prototype: {sex = woman,
                                  age = old,
                                  mother_of = mother}
  little_red_ridding_hood = cloth clone: 
                                  prototype: {type = hood,
                                              color = red}
  little_red_ridding prototype: {hat = little_red_ridding_hood}
  cakes = food clone: 
               prototype: {type = cake}
  mother made: cakes
         said: "Go, my dear, and see how your grandmother is
                doing, for I hear she has been very ill. Take 
              her a cake, and this little pot of butter." 
         to: little_red_ridding
  grandmother prototype: {living_place = other_village}
  little_red_ridding go: grandmother.living_place
  wolf = animal clone: 
                prototype: {type = wolf}
  little_red_ridding met: wolf
  woodcutters =  human clone: many 
                       prototype: {sex = man,
                                   age = adult};
  wolf wanted: (eat: girl) 
       but: (cannot because: woodcutters location: nearby) 
       said: "where she was going" 
       to: little_red_ridding
  little_red_ridding know: !(talk: wolf) 
                     said: "I am going to see my grandmother and carry 
                            her a cake and a little pot of butter from 
                            my mother." 
                     to: wolf
  wolf said: "Does she live far off?" 
       to: little_red_ridding
  little_red_ridding said: {"Oh I say,",
                            "it is beyond that mill you see there, 
                             at the first house in the village."} 
                     to: wolf
  wolf said: {"Well,", 
              "and I'll go and see her too. I'll go this way 
               and go you that, and we shall see who will be
               there first."} 
       to: little_red_ridding
  wolf ran: fast 
       gathered: nuts 
       ran: (after: butterflies) 
       gathered: (bouquets of:  flowers clone: many 
                                        prototype: {size = little}).
  wolf knocked: grandmother.house;
  grandmother said: "Who's there?" 
              to: wolf
  wolf counterfeit: little_red_ridding.voice 
       said: {"Your grandchild, Little Red Riding Hood,", 
              "who has brought you a cake and a little pot of
               butter sent you by mother."}
       to: grandmother
  grandmother prototype: {status = ill} 
              said: "Pull the bobbin, and the latch will go up." 
              to: wolf
  wolf pulled: bobbin 
       opened: door 
       ate: grandmother 
       shut: door 
       get_into: bed
  little_red_ridding knocked: door
  wolf said: "Who's there?" 
       to: little_red_ridding
  little_red_ridding heard: wolf.voice 
                     afraid: wolf.voice 
                     believed: (grandmother cold: 
                                            hoarse:) 
                     said: "It is your grandchild Little Red Riding 
                            Hood, who has brought you a cake and a 
                            little pot of butter mother sends you." 
                     to: wolf
  wolf cried: 
       soften: wolf.voice 
       said: "Pull the bobbin, and the latch will go up." 
       to: little_red_ridding
  little_red_ridding pulled: bobbin 
                     opened: door
  wolf saw: (little_red_ridding came:) 
       said: "Put the cake and the little pot of butter upon 
              the stool, and come get into bed with me." 
       to: little_red_ridding 
       hide: (bedclothes under:)
  little_red_ridding took_ff: her.cloth 
                     moved_to: bed 
                     amazed: 
                     saw: (grandmother.nightClothes) 
                     said: "Grandmother, what big arms you have!" 
                     to: wolf
  wolf said: "All the better to hug you with, my dear." 
       to: little_red_ridding
  little_red_ridding said: "Grandmother, what big legs you have!" 
                     to: wolf
  wolf said: "All the better to run with, my child." 
       to: little_red_ridding
  little_red_ridding said: "Grandmother, what big ears you have!" 
                     to: wolf
  wolf said: "All the better to hear with, my child." 
       to: little_red_ridding
  little_red_ridding said: "Grandmother, what big eyes you have!" 
                     to: wolf
  wolf said: "All the better to see with, my child." 
       to: little_red_ridding
  little_red_ridding said: "Grandmother, what big teeth you have got!" 
                     to: wolf
  wolf said: "All the better to eat you up with."  
       to: little_red_ridding 
       ate: little_red_ridding    
happily_ever_after:

Errr well, it's not happy ending, I should put grammatical error around here. Anyway, you got the idea :D

I'll try to show you another program later, maybe ... snow white.

noreply@blogger.com (pruet) — Thu, 07 Sep 2006 06:38:00 +0000

Quotes

noreply@blogger.com (pruet) — Sun, 19 Mar 2006 08:09:00 +0000

มีคนบอกว่าในบล๊อคนี้ ผมเหมือนตาแก่ขี้บ่น มองโลกในแง่ร้าย หดหู่ไปวัน ๆ

กลับไปอ่าน ก็ท่าทางจะจริง

เอาไว้จะพยายามจะบ่นให้น้อยลงนะครับ ;)

Come away with me
And I will write you a song ....

ท่าทางไอบุ๊คจะไปไม่ไหวแล้ว หลังจากที่ฮาร์ดดิสค์ในเครื่องเสีย ก็เลยเอาไอพอดมาต่อ แล้วใช้เป็นฮาร์ดดิสค์แทนมาหลายอาทิตย์ ตอนนี้ฮาร์ดดิสค์ในเครื่องเริ่มโวยวายเสียงดังจนทนไม่ไหว สงสัยต้องเอาไปซ่อมสักที ไม่รู้ว่ากี่วันจะเสร็จ -_- เวลาไม่มี เครื่องใช้นี่มันลำบากจริง ๆ จะ save งานหรือว่าทำอะไร ก็ทำได้ไม่สนิทใจ เพราะขี้เีกียจย้ายไปมา

ว่าจะไม่บ่นแล้วเชียว

Come away with me
And I'll never stop loving you ....

ตอนบ่าย ๆ เบื่อ ๆ ก็เลยเปิดทีวีขึ้นมาดู กำลังฉายเรื่อง Space Cowboy จำได้ว่าดูแล้วชอบ ก็เลยนั่งดูซะเลย จริง ๆ กะจะรอดูตอนจบ เพราะชอบตอนจบมาก ไม่ใช่ตอนที่ตาคลิ้นท์พยายามจะเอายานลงจอด แต่เป็นตอนที่ค่อย ๆ ฉายไปที่ดวงจันทร์ แล้วเพลง Fly me to the moon ค่อย ๆ ดังขึ้นมา ดูทีไรแล้วน้ำตาซึมทุกที

สงสัียจะยังอยากไปดวงจันทร์อยู่แน่เลย...

Fly me to the moon
Let me sing among those stars
Let me see what spring is like
On jupiter and mars

In other words, hold my hand
In other words, baby kiss me

Fill my heart with song
Let me sing for ever more
You are all I long for
All I worship and adore

In other words, please be true
In other words, I love you

noreply@blogger.com (pruet) — Thu, 16 Mar 2006 08:51:00 +0000

I'm an old world programmer. I mean that I still use Vim and Makefile to do my work. So, IDE is out of question, the last IDE I prefer to use is.... Turbo C. What's wrong with IDE ? I think that by using IDE, we've been distracted from the content of the program, to the presentation, organization, or something else. For me, writing a program is like praying, you don't need to wear an expensive cloths or be in a big church. What you need to do is bending your knee down and starting praying. Likewise, to writing program, what you've to do is sitting down, hover your hand over a keyboard, and start typing. Moreover, writing program is more like communication with computer, and myself, deeply. It's like I discuss with the computer what should we do to solve problems in program, not order him. In the same time, I talk with myself what is the condition of my soul at that time. It's more like a praying that we investigate our mind and clean it up when we found that we found some unacceptable dirtiness.

Sometime, I cried when I wrote a program, not because of unsolvable bug but because I found the similarity of my life within the program that I'm writing. Isn't our life has a BEGIN and an END ? Isn't it full of condition and loop ? Isn't it full of bug and glitch ?

I'm not writing program to order computer, I'm sharing my life with my old friend.

noreply@blogger.com (pruet) — Thu, 02 Mar 2006 04:36:00 +0000

My iBook has problem with startup, I think that the harddisk is defected. The worse is, the file system was corrupted, so I lost everything. Anyway, I've backup for my data,

============================
Three rules of computer usage for students
1) backup
2) backup
3) backup
============================

Anyway, I've to reinstall OS X and everything, and you know what, it corrupted again T_T . So I've to reinstaill everything again. I'd bring her to Apple Center but I don't have time and I have to use her, I mean, I can't leave her at Apple Center for a couple days because I've a couple papers to be finished.

Anyway, sorry for going so far, my point is, after installing OS X for two consecutive times, I started to be lazy to install every software I need. At the end, you know, I install only two pieces of software!!! guess what are they, adium x and microsoft office. For the rest of software requirement, I use OS X pre-installed software.

This comes to my thought, what we need for living, I mean, fundamentally. Beside house, food, medicine, and cloths. What else do we need ? Computer ? certainly not. Book ? may be, may be not.

I think that we've to separate between what we need and what we want. Generally, I think that we'll have only a short list of what we need, but very long list of what we want. So, why don't we try to switch to live with what we need, not what we want. Life may be easier.

Anyway, what is the need in our life ?

love ?

what is the need in your life?

noreply@blogger.com (pruet) — Sun, 15 Jan 2006 07:59:00 +0000

คืนนี้ฝนตก.....

เมื่อเราเติบโตขึ้น เราต่างก็เรียนรู้ว่า ชีวิตเต็มไปด้วยทางเลือก ในวัยเด็ก เราอาจจะเลือกได้ที่จะไม่กินผัก ด้วยเหตุผลง่าย ๆ ว่า ไม่อยากกิน

แต่เมื่อเราเติบใหญ่ขึ้น ได้เรียนรู้สึ่งต่าง ๆ มากมาย เราก็มักจะพบว่า เหตุผลง่าย ๆ เช่นนั้นไม่เพียงพออีกต่อไป คนส่วนใหญ่จึงบังคับให้ตัวเองต้องกินผัก ด้วยเหตุผลที่ซับซ้อนและทำความเข้าใจยากเช่น ร่างกายต้องการสารอาหารจากผัก ดังนั้นเราจึงต้องกินมันเข้าไป

แม้ว่าเราจะไม่อยากกินเท่าไหร่ก็ตาม แล้วเมื่อกินไปบ่อยครั้งขึ้น เราก็จะเริ่มชิน แล้วเราก็ไม่ต้องการเหตุผลอื่นใดอีก

คืนนี้ฝนไม่ตก.....

เมื่อเราได้ก้าวผ่านทางเลือกง่าย ๆ เช่นการกินผัก หรือไม่กินผักมาแล้ว เราก็มักจะเจอทางเลือกที่ยากขึ้นไปอีก ยากจนบางครั้งเราไม่อยากจะเลือกทั้งสองทาง หรือว่าอยากจะเลือกทั้งสองทาง แต่เราก็รู้ดีว่ามันเป็นไปไม่ได้ ก็เหมือนกับ computer logic ที่ไม่เป็น true ก็ต้องเป็น false

คืนนี้ฝนตก คืนนี้ฝนไม่ตก...

แต่ถ้าเราทำความเข้าใจกับเรื่องรอบ ๆ ตัว เรื่องง่าย ๆ เช่น คืนนี้ฝนตก หรือว่า คืนนี้ฝนไม่ตกแล้ว เราก็จะตระหนักว่า ชีวิตมันก็เป็นเช่นนั้นเอง ถ้าคืนนี้ฝนตก ก็แสดงว่ามันไม่ใช่คืนที่ฝนไม่ตก แต่ถ้าคืนนี้ไม่ใช่คืนที่ฝนไม่ตก ก็แสดงว่ามันเป็นคืนที่ฝนตก

ชีวิตมันก็เป็นเช่นนี้แหละ ไม่สุข ก็ทุกข์ ไม่ดีใจ ก็เสียใจ ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ตราบใดที่เรายังเป็นมนุษย์และยังต้องตกอยู่ในห้วงของกรรม

แล้วถ้าใครบางคนเลือกที่จะไม่อยู่ เขาก็แค่เลือกที่จะไป

แค่นั้นเอง.....

คืนนี้ฝนตกครับ :)

noreply@blogger.com (pruet) — Sun, 08 Jan 2006 07:12:00 +0000

(รูปจาก Wikipedia)

ผมจำไม่ได้ว่าดูหนังเรื่อง The Shawshank Redemption มากี่รอบแล้ว แม้แต่ใน iPod ของผม ก็ต้องมีหนังเรื่องนี้ (กับ Il Mare) เก็บเอาไว้ บางที ในยามฉุกเฉิน เวลาที่ผมต้องการกำลังใจ ผมก็จะเสียบ iPod เข้า iBook ด้วยมือสั่น ๆ แล้วรีบเปิดโปรแกรมเล่นหนังเพื่อดูหนังเรื่องนี้อีกสักรอบ

คนเราย่อมมีเวลาที่จะล้มลง อ่อนแอ และ ร้องให้ แต่เราก็ต้องหาทางที่จะลุกขึ้นยืน เข้มแข็ง และ เช็ดน้ำตา

การล้ม อาจจะเป็นเหมือนคำเตือนที่บอกเราว่า เราไม่ได้ยิ่งใหญ่อย่างที่คิด
อ่อนแอ อาจจะเป็นเหมือนสัญลักษณ์ถึงความเป็นมนุษย์ของเรา มนุษย์ที่ไม่ว่าจะถูกฝึกให้เข้มแข็งแค่ไหน สมองและหัวใจ ก็ยังเป็นสิ่งที่บอบบาง
น้ำตาละ น้ำตาอาจจะช่วยชะล้างความทรงจำเก่า ๆ ให้หายไป หรืออาจจะเป็นเหมือนน้ำที่ราดรดลงไป ให้ความทรงจำเหล่านั้นฝั่งรากลึกมากขึ้น

แต่ไม่่ว่ามันจะมีความหมายอะไร เราก็ต้องหาทางที่จะลุกขึ้นยืน เข็มแข็ง และ เช็ดน้ำตา

ทุกครั้งที่ผมรู้สึกอ่อนแอ ผมจะเปิดหนังเรื่องนี้ขึ้นมาดู มันไม่ได้ทำให้ผมเข็มแข็งขึ้น หรือทำให้ผมลุกขึ้นยืนได้ แต่ทำให้ความเจ็บปวด ความล้มเหลว ความว้าเหว่ มันไม่รุนแรงมากเกินไป อย่างน้อย ผมก็รับรู้ว่า ในโลกนี้ ไม่ได้มีผมเพียงคนเดียว ที่พยายามลุกขึ้นยืนทุกครั้งที่ล้มลง

แม้ว่าอีกไม่นาน ก็ต้องล้มลงอีกก็ตาม

noreply@blogger.com (pruet) — Sun, 01 Jan 2006 05:02:00 +0000

It's my personal tradition that I'll take a can of Cola and do some late night programming in New year night. I can't remember when it started. Maybe, since I started writing program and stayed individually in an apartment. The other question, why ? I can't answer this question now. Maybe, it's a kind of praying, for me, writing program is a way to talk to my self and the new year is the time to talk to yourself, right?

So, what's the point of doing this in New year night ? maybe, it's not a big deal, because I always write program in late night (yeah, this is the confession of a late night programmer, not a confession of a cute programmer). The special thing is Cola can, I mean, I'm not usually drink Cola; Coffee, Tea, or Orange Juice are more prefered. Hence, that makes the Cola is something different. That's .

Anyway, happy new year, everybody :)

noreply@blogger.com (pruet) — Thu, 24 Mar 2005 18:40:00 +0000

Every software has its own life time. At the end, it'll be expired. However, the software is still usable after it's expired. Generally, it's expired because the user doesn't think that it's worth to use any more. So they change to newer version or different software. On the other hand, software can be expired because the publisher want to force the user to move to next version, so they can gain more profit. When we look back to love, love is also expired someday as well. Love can be expired because the party think that it's not good anymore and they don't want to spend more time on it. Love can be expired like tinned pineapple that expired on April 1, expired because one side believes that it's not there while the other side still believe in it. Sometime, I think that love is like an hour-glass, when one has it more, the other has it less.

When will my love be expired ?

noreply@blogger.com (pruet) — Sat, 01 Jan 2005 19:28:00 +0000

Sometime, know nothing is better than know something. It's like we have a program, if we don't know that it's bugs, we'll happy about it, even the bug is there. But, then, one day, we found a bug, but we don't know where it comes from or how to reproduce it. Then, we can't sleep happily ever until we get rid out of the bug. As same as the love, when we found that the love one has some secret and just not speak it out. It's better that we don't know that the secret is there...

noreply@blogger.com (pruet) — Thu, 25 Nov 2004 18:10:00 +0000

Love has no special day. Every of my programming work is the same, they're my best. I've always put all of my affort to them, there is no any code that I just do it, every of them I do it right and best. The same for love, there is no special day for love, because, for my love, every day is a special day.

noreply@blogger.com (pruet) — Sun, 21 Nov 2004 19:13:00 +0000

I wonder what ability should we put to robot ? intellecture, emotion, brave, love, or hate? Sometime, I think that Three Laws of Robotic is invented not because we afraid that one day robot will harm us. But because we afraid that one day, one of our mankind will eradicate all mankind, including himself, using a robot. So, Three Laws of Robotic is the second safe lock, to make sure that we'll not harm ourselves. Why human always do this, harm themselves, or they don't have enough lesson, or they believe that they can do the better work this time. Believe me, they're wrong, human has been trained in a very simple way of logical or literal thinking. They can think only a couple steps in chess; therefore, how can they predict some chaostic or large system ? impossible. Hence, the ability that we should put to the robotic should be complex prediction, so one day, they can tell us that, we'd not do this thing. We'd not do this thing because it'll harm ourselves in the future.