เมื่อชาวเมืองบริสเบนมาเยือน

เมื่อคืน ชาวเมืองบริสเบนสองคน เดินทางมาถึงประมาณหกโมงครึ่ง

คุณช้าง : หวัดดีคับ พี่ตุ๋มคับ ผมถึงในยูแล้วคับ
ฉัน : หวัดดีคับ แล้วช้างอยู่ตรงไหนในยูเหรอ
คุณช้าง : เอ่อ...
ฉัน : พอรู้มั๊ยว่าอยู่แถวไหน มีอะไรแถวๆ นั้นที่พอบอกได้ว่ามันอยู่แถวไหนมั๊ยคับ เดี๋ยวพี่ไปรับ
คุณช้าง : เอ่อ...ในยูอะคับ
ฉัน : งั้นเอางี้ ...... บลา บล่า บล่า

หลังจากอธิบายพอคิดว่า น่าจะขับมาบ้านฉันได้ถูกแล้ว ฉันก็รอสักครู่ ก่อนจะโทรไปอีกรอบ

คุณช้าง : พี่ตุ๋มคับ ผมเลี้ยวซ้ายมาแล้ว ไม่รู้บ้านพี่หลังไหนคับ
ฉัน : พี่ยืนรอหน้าบ้านนะ เห็นใครยืนกลางถนนบ้างยัง
คุณช้าง : ยังไม่เห็นเลยคับ
ฉัน : เอ่อ ๆๆ พี่เห็นรถคันนึงขับมาทางที่พี่ยืนอยู่แล้ว ช้างเห็นคนยืนกลางถนนยังคับ
คุณช้าง : ยังเลยคับ
ฉัน : พี่เห็นรถคันเดิม เปิดไฟสูงดูทางด้วย ใช่รถช้างป่าวคับ พี่ยืนอยู่หน้าบ้านนะ
คุณช้าง : เอ่อ..อ๋อ..ใช่คับ ผมเอง

ในที่สุด เราสามคนก็ได้พบกัน (^^ )

~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*

มื้อเย็นวันนี้ มีก๋วยเตี๋ยวอินโดหน้าตาน่ากิน แต่ไม่รู้ว่าอร่อยถูกใจแขกรึเปล่า (^^ )
ลืมถ่ายรูปมาให้ดูด้วย มัวแต่หิวจนลืมทุกอย่าง

พอสามทุ่มก็ออกไปดูหนัง สตาร์วอร์ ตอนแรกก็กะว่าจะเดินไป
เพราะโรงหนังแค่เดินข้ามพาร์คไปก็ถึง แต่ก็เปลี่ยนใจ
กลัวว่าจะหนาวเกินไป สำหรับชาวเมืองบริสเบนสองคน

แล้วก็หนาวจริงๆ ... ตอนดูหนังจบแล้ว เดินออกมาจากโรง ก็ยังหนาว
สงสัยติดลบแหง ตอนนี้ ...แต่ยังดี ที่ที่บ้านมีผ้าห่มไฟฟ้า
ไม่งั้นชาวเมืองบริสเบนสองคน อาจจะไม่อยากมาเที่ยวอามิเดลอีกแน่
หนาวขนาดนี้ (^^ )

~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*

เช้านี้ ไป Garage Sale มา ไม่ค่อยได้อะไรเป็นชิ้นเป็นอัน
ได้เศษผ้า ผ้าปูผืนเล็กๆ ผ้าขนหนูเก่าๆ ไว้แต่งบ้าน
กลับเข้าบ้านมาอีกที ช้างกะหนุงหนิงก็ออกไปทัวร์เมืองแล้ว

ได้เจอกันอีกที ตอนเที่ยง ชวนกันไปกินร้านจีน พอดีได้ยินมาว่าพี่แจงกับเมตจะไป
เลยอยากพาแขกไปกินด้วย

ส่วนเย็นนี้ นัดกันว่า จะพาช้างกะหนุงหนิงไปทำกับข้าวบ้านพี่แจง
เพราะว่าอยากดูวีซีดี ที่มีเพื่อนให้ยืมดู แต่ที่บ้านตัวเองไม่มีเครื่องเล่น
เลยกะจะไปดูที่บ้านพี่แจง และขอยืมสถานที่ทำกับข้าวด้วยเลย
เมนูเด็ดวันนี้ คาดว่า พี่แจงคงยินดีให้ยืมสถานที่ แน่นอน

ช้างเสนอตัวทำผัดเผ็ดถั่วฝักยาวและน้ำพริกกะปิ ส่วนหนุงหนิงจะทำกุ้งอบวุ้นเส้น

โอ้ว ....เด็ด (^^'' )

เตรียมตัวรับแขก

เมื่อเช้านี้ ออกบ้านสายหน่อย เพราะมั่วแต่ลองผ้าห่มไฟฟ้าผืนที่เพิ่งได้มา
ปรากฏว่าอุ่นดี เสร็จแล้วก็ไปจองทัวร์ฟรีเที่ยวเมืองอามิเดลให้แขกต่างเมืองสองคน
โชคดีที่ทัวร์ยังไม่เต็ม คนที่ visitor information center
ซึ่งเป็นสถานที่ให้บริการข้อมูลแก่นักท่องเที่ยว เขาบอกว่า

ทัวร์ฟรีเมืองอามิเดลนี้ มีทุกวัน เริ่ม 10 โมง ใช้เวลาประมาณ 2 ชั่วโมงครึ่ง

แขกต่างเมืองที่ว่านี้คือ คุณช้างกะคุณหนิง ทั้งคู่เดินทางออกจากบริสเบนมาเมื่อเช้านี้เอง
เมื่อกี๊โทรศัพท์ไปหา ได้ความว่ากำลังขับรถอยู่ ใกล้ถึงเมือง Bellingen แล้ว
นี่ก็สี่โมงสิบห้าแล้ว สักหกโมงครึ่งน่าจะถึงอามิเดลแล้ว

เดี๋ยว 5 โมงครึ่ง คงต้องกลับบ้านไปเตรียมอาหารให้น้องทั้งสองซะแล้ว
วันนี้จะทำ ก๋วยเตี๋ยวสไตล์อินโดให้ทานค่ะ
ง่ายมากเลย วิธีทำ เริ่มจาก ต้มน้ำ ใส่เครื่องทำน้ำก๋วยเตี๋ยว Soto Ayam
พอเดือดแล้ว ก็ใส่ไก่ พอไก่สุก ก็เอาออกมาฉีก เวลารับประทาน ก็ตักเส้นที่ลวกแล้ว
ใส่ชาม เติมน้ำก๋วยเตี๋ยว ใส่ไก่ฉีก ใส่ไข่ต้มผ่าครึ่ง ใส่กระหล่ำซอย หอมทอด
เป็นอันเสร็จพิธี อ้อ ถ้าอยากปรุง คนอินโดเขาใช้ ซีอิ๊วหวาน มะนาว พริกสดตำละเอียด
เป็นเครื่องปรุงค่ะ

น่าอร่อยใช่มั๊ยล่า มาเที่ยวอามิเดลสิคะ จะได้ทำให้กิน (^^ )

~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~

เพิ่งไปดูพยากรณ์อากาศวันนี้มา
เขาว่า Frost then sunny แปลว่า มีแม่คะนิ้งแล้วก็แดดจะออก



คุณช้างกะคุณหนิงหนิงโชคดีจัง มีแม่คะนิ้งให้เห็นด้วย (^^'' )

อยากได้กล้อง/มือถือ

คิดเหตุผลที่อยากได้กล้องใหม่ อีกข้อละ

เผื่อไปเจอ โคอาล่า จะได้ถ่ายวีดีโอไว้ ไงล่ะ

ลืมเล่าว่า วันนี้เดินกลับ ระหว่างทางจะถึงรถแล้ว
ก็เหลือบไปเห็น หมีโคอาล่า ใช่แล้ว (^^ )
ตัวจริง ตัวเป็นๆ เดินสี่ขา ท่าทางหุ่นดี
เดินไป ก็มองซ้ายมองขวาไป
น่ารักจริงๆ หุ่นดีซะด้วย สงสัยยังหนุ่มยังแน่น แน่ๆ

กำลังคิดอยู่ว่า จะเอากล้องขนาดเท่าบัตรเครดิต ถ่ายวีดีโอได้
หรือ เอามือถือ ถ่ายรูปได้ ถ่ายวีดีโอได้ ดี

ยังคิดไม่ออกเลยอะ ช่วยคิดหน่อยสิ

ละครชีวิต

นางสาว ต. : กลับบ้านมาพักไม่ใช่เหรอ ได้พักรึยัง
นาย อ. : ยังจ้า รอมุกลับค่อยพักนะ
นาย อ. : รู้ตัวมั้ยว่ามีใครคนนึงรักมุยิ่งกว่าชีวิต
นางสาว ต. : หือ (O__o)
นางสาว ต. : ดูหนังมาเหรอ (^ ^ )
นาย อ : ป่าว
นางสาว ต. : แล้วไปทำไรมา
นาย อ. : ไม่ได้ทำไรจ้ะ
นาย อ. : ก็วิ่งไปวิ่งมา เมื่อคืนไม่ได้นอนเพราะดูมวยปล้ำ ( z _ Z)

พรุ่งนี้มีแขก

กิ๊ดๆๆๆๆ พรุ่งนี้คุณช้างกะคุณหนุงหนิงจะมาเที่ยวอามิเดล
ดีนะ ที่จะมาถึงตอนเย็น ฉันจะได้มีเวลาจัดบ้านเสียหน่อย

บ้านรกเหลือเกิน

วันนี้อยู่บ้านจนถึงเที่ยง รอคนจาก Salvos มาส่งโซฟาที่ซื้อไว้
เดิมมีอยู่สองตัว ขนาดสามที่นั่งหนึ่งตัว และขนาดที่นั่งเดียวหนึ่งตัว
ที่ซื้อมาใหม่นี่ เป็นหนึ่งที่นั่งสองตัว
คราวนี้คงรับแขกหลายๆ คนได้แล้วล่ะ

ตอนแรกมีเก้าอี้รับแขกอยู่แค่สองตัว
เหมือนในรูปข้างล่าง
ส่วนตัวที่เห็นแพลมๆ ด้านซ้าย อันนั้นขายไปแล้วค่ะ
มันเติ๊ก ไม่รู้เอาไว้ไหนดี




พอได้โซฟามาใหม่ ก็เลยจัดเก้าอี้รับแขกใหม่
ย้ายสีครีมมาไว้ติดผนัง หนักมากๆ ตัวนี้
แต่มันดีอยู่อย่าง เป็นโซฟาเบด(พับเป็นเตียงได้)ได้ด้วย



แค่นี้ก็คงพอดูได้แล้วเนอะ (หลายสีมากเลย ซื้อกันคนละทีก็แบบนี้แหละ)

ผ้าห่มไฟฟ้า

เมื่อคืน เพิ่งไปแกะดูถุงผ้าห่มไฟฟ้าที่ซื้อต่อมาจากแซมและโรสมา
ควักใบเสร็จมาดู (?_?) อ้าว...ซื้อมาจาก บิ๊ก ดับเบิลยู (Big W) นี่นา

บิ๊ก ดับเบิลยู สาขา พอร์ท แมคไควรี่ (Port MacQuaire) ซะด้วย

ได้ข่าวว่า ขับรถไปจากอามิเดล(ลงใต้)ใช้เวลา 3-4 ชั่วโมง

ใกล้จัง (- - )''

ไม่อยากให้มันเสียเลย ผ้าห่มไฟฟ้าผืนนี้

วันนี้ตื่นเช้ามาก

ตื่นเจ็ดโมงแน่ะ ปกติตื่นแปดโมงโน่น
วันนี้ตั้งใจจะทำงานให้ได้มากเป็นพิเศษ
เพราะทุกวัน ทำได้น้อยไปหน่อยน่ะสิ (- -'' )

วันนี้ไปเคาะประตูห้องอาจารย์ ตามเวลานัดประชุมกันปกติ
แต่ประตูล๊อก เลยไม่ได้เจอ ก็เลยอีเมล์หาแทน
ตั้งใจจะไปบอกว่า ขอเวลาทำงานอีกหน่อยนะคะ (^^'' )

วันนี้อากาศเย็นๆ ฟ้าครึ้มๆ อีกแล้ว
ตั้งแต่ต้นอาทิตย์มา ก็เป็นแบบนี้ บางวันก็มีฝนตกนิดหน่อย
กำลังคิดอยู่ว่า วันศุกร์ เสาร์ อาทิตย์นี้
ที่คุณช้าง กับ คุณหนุงหนิง บอกว่าจะมาเที่ยวอามิเดล
อากาศจะเป็นใจไหมหนอ

มาดูพยากรณ์อากาศกันเถอะ
เอามาให้ดู 3 อัน (หามาจากอินเตอร์เน็ต)

อันแรกจาก Weather underground
เขาว่าวันศุกร์อากาศดี วันเสาร์ครึ้มๆ ส่วนวันอาทิตย์มีโอกาสเจอฝน




อันที่สอง จาก Weather Channel
เขาว่า วันศุกร์จะมีเมฆกระจาย ส่วนวันเสาร์ฟ้าใสแจ๋ว




อันที่สาม จาก Weather Zone
ประมาณว่า สามวันนั้น ฟ้าจะใส




แล้วจะเชื่อใครดีเนี่ย
ปล. ขอให้อากาศดีดี ทุกวันก็พอแล้ว

ไฟหาย

เมื่อคืน กลับถึงบ้านตอนสี่ทุ่มกว่าๆ หาทางเข้าบ้านแทบไม่เจอ
ทำไมมันมืดอย่างนี้

ไขกุญแจเข้าบ้านแล้ว เปิดไฟกี่ดวง ก็ไม่เห็นมีไฟออกมา
ตายละหว่า โดนตัดไฟแล้วสิเนี่ย

พอดีวันนี้ไปจ่ายค่าไฟตอน สี่โมงห้าสิบ ก่อนไปรษณีย์ปิดสิบนาทีแน่ะ
กำหนดจ่ายค่าไฟวันสุดท้ายวันนี้ เพิ่งนึกได้ตอนสี่โมง แถมอยู่ในเมืองอีก
มาซื้อผ้าห่มไฟฟ้านั่นแหละ

แวบแรกที่คิดได้ คิดว่าจะเอาบิลไปจ่ายทางเน็ตเอา
เลยรีบขับรถกลับมายูมาใช้เน็ต
กลับมาถึงออฟฟิศ เปิดเน็ตเข้าหน้า เน็ตแบงค์แล้ว
ตายละ ลืมพาสเวิร์ด - -'' เพิ่งเปลี่ยนใหม่ไปไม่กี่วันนี้เอง

เลยต้องคว้าบิลค่าไฟ และใส่เกียร์ม้า วิ่งไปโพสออฟฟิศในยู
หนึ่งนาทีถึงโพสออฟฟิศค่ะ หายใจแทบไม่ทัน
ในที่สุดก็ได้จ่ายตังค์ค่าไฟ

แต่พอกลับเข้าบ้านตอนกลางคืน กลับไม่มีไฟ
ไม่มีไฟ ก็อาบน้ำไม่ได้ เพราะน้ำอุ่นไม่มี
ไม่มีไฟ ก็เปิดทีวีไม่ได้ ทำงานไม่ได้ เพราะไม่รู้จะต่อไฟที่ไหน

แถมเป็นคืนแรก ที่ตื่นมากลางดึก และก็หาท่านอนที่ลงตัวไม่ได้สักที
พลิกไปมาเป็นยี่สิบรอบ ก็ยังไม่หลับ

ตื่นมามืดๆ มองไปไม่มีใคร ตื่นมาทำไมเนี่ย

ระหว่างที่พยายามหลับ ก็ท่องไว้ในใจ
ว่า...ตื่นแล้วพร่งนี้ต้องโทรไปหา Country energy (บริษัทจ่ายไฟฟ้า) ด่วน ^^''

~~~~~~~~~~~~~~~~~~
รุ่งเช้าวันนี้ ตื่นได้ ก็รีบกะเด้งมาเปิดไฟดู ปรากฏว่ามีไฟแล้ว
เลยไม่รู้ว่า ตกลงเมื่อคืน โดนตัดไฟ หรือ เพราะไฟดับ

เอาละว้า อาบน้ำได้ ก็พอใจละ ^^''

ก่อนไปออฟฟิศ ก็อดไม่ได้ที่จะแวะ Salvos ร้านมือสอง
ตามประสา แม่บ้าน นักช้อป ปรากฏว่าวันนี้เจอ โซฟา ขนาดหนึ่งที่นั่ง สีชมพู สองตัว
ไม่แพงมาก เงินเข้าการกุศล เลยเอาไว้ก่อน นัดส่งของกันวันพฤหัสตอนเช้า

อีกอย่างที่ถูกใจ แต่ทำให้มันใช้งานได้ไม่เป็น ก็คือ เก้าอี้สำนักงาน
ที่มีเบาะสูง เหมือน เก้าอี้เจ้านายใหญ่ สภาพดีมาก แต่นั่งแล้วมันเปิกกะเดิก
(ใครอยากรู้ว่าแปลว่าไร ถามคนเหนือหนาเจ้า)
พยายามปรับยังไง ก็ไม่ได้ เลยเปลี่ยนใจไม่สนละ

ส่วนโซฟาเก่าๆ ที่ได้มาเมื่อวันเสาร์ ที่ว่าจะทำผ้าคลุมให้มัน
ก็คิดว่าจะขายต่อ ไม่ก็บริจาคซะเลย ก็ได้อันใหม่แล้วนี่นา ^^

มาอุ่นด้วยกัน

วันนี้ ไปบ้านโรส (เพื่อนชาวกาน่า จากอาฟริกา) เขาจะกลับประเทศเป็นการถาวรในวันเสาร์หน้านี้แล้ว เพราะว่า สามีเขาเรียนจบปริญญาเอกแล้ว เขาเลยประกาศขายของในบ้าน ฉันเลยตั้งใจจะไปซื้อ "ผ้าห่มไฟฟ้า (Electric Blanket)" ของเขาเป็นเตียงคู่ขนาดควีนเสียด้วย จ่ายไป 30 บาท อยากได้ถูกกว่านี้ แต่เห็นเป็นเพื่อนกัน เลยไม่กล้าขอลด ^^''

ต่อไปนี้ เราก็มาอุ่นด้วยกันได้แล้วนะ ^^

อ้อ เหลือบไปเห็นข้างถุง ของเขารับประกันตั้งสามปีแน่ะ ประเทศนี้ ระบบคุ้มครองผู้บริโภคดี ถ้าของที่ซื้อมาเสีย และยังมีประกัน เขาก็จะเปลี่ยนให้ แต่ถ้าเอาไปที่ร้าน แล้วเขาไม่มีของเปลี่ยนให้ เขาก็ให้เงินคืนเต็มราคาที่ซื้อไป ^^

ซื้อของที่นี่ ไม่ต้องกลัวถูกเอาเปรียบ ซื้อมาใช้ไม่ได้เหรอ เอาไปเปลี่ยนเล้ยยยย

วันนี้วันอะไร

วันอาทิตย์น่ะใช่ แต่มันคงเป็นวันอาทิตย์ที่ต้องจำไปอีกนาน

วันนี้หวังว่าจะได้ตีแบต กลับกลายเป็นได้เดินออกกำลังกายแทน
เดินไปหาคนโน้นคนนี้ หาคนช่วยเปิดรถให้ที

ฉันลืมกุญแจรถไว้ในกระโปรงหลังรถค่ะ

ตอนนั้น ฉันเดินออกจากออฟฟิศประมาณบ่ายสาม ตั้งใจว่าจะไปตีแบต
เอาของไปเก็บที่ท้ายรถ คุ้ยๆของนิดหน่อย แล้วก็เผลอวางกุญแจไว้ตรงพื้นกระโปรงรถ
ด้วยความเคยชิน พอได้ของที่ต้องการแล้ว ก็ปิดกระโปรงรถดังปึ้ง

จำได้ว่า...แวบนึง ก่อนที่กระโปรงรถจะปิด เห็นกุญแจอยู่ในรถแว้บๆ แต่ไม่ทันแล้ว

ทำอะไรไม่ได้ ทั้งๆ ที่เห็นอยู่ต่อหน้าต่อตา เคยมั๊ย

ทุกอย่างในชีวิตนี้ อยู่ในรถหมดเลย กุญแจรถสำรอง มีอีกสองอัน
อันนึงพี่แอน ทำหาย อีกอันฝากพี่แจงไว้ แต่ตอนที่กลับมาใหม่ๆ
พี่แจงเอาคืนให้ วันที่ไปรับที่สนามบิน แล้วไม่ได้คืนพี่แจงอีกที
อันนี้ สงสัยอยู่ในกระเป๋า ซึ่งอยู่ในรถนั่นแหละ
ส่วนอันที่ใช้อยู่ ตอนนี้เหรอ...อยู่บนพื้นกระโปรงหลังรถนั่นแหละ


เซ็งจริงๆ เดินไปเซ็งไป กะว่าถ้าเปิดรถไม่ได้ คืนนี้ก็คงเข้าบ้านไม่ได้ จะนอนไหนดีล่ะ
เปิดรถที่นี่แพงรึป่าวก็ไม่รู้ คิดไปสารพัด ลูกคุณแม่ช่างคิด

สองชั่วโมงผ่านไป ขับรถไปกลับบ้านพี่แจง 3 รอบ ยืมรถพี่หมอมาหาอุปกรณ์งัดรถ

รอบแรก พี่หมอมาช่วยดูให้ แต่ไม่มีอุปกรณ์เลยปิ๋ว เลยไปส่งพี่หมอตีแบต
แล้วขับรถไปบ้านพี่แจง

รอบสองได้ลวดเส้นบางๆ และมีดสปาต้า (รึเปล่าไม่รู้นะ เห็นมันยาวๆ) รอบนี้มีแป้งมาด้วย
(น้องแป้งเรียน animal sciences ตอนนี้อยู่บ้านเดียวกับพี่แจง)
ลองกันอยุ่สักพัก ไม่ได้ แป้งเลยโทรถามพี่ชายให้ แป้งบอกว่า พี่ชายแป้งเคยทำมาก่อน
เลยได้ความรู้ว่า ต้องไม้แขวนเสื้อ

รอบที่สาม จานัก เพื่อนชาวศรีลังกา มาช่วยอีกคน คราวนี้กลับไปเอาไม้แขวนเสื้อ
หลังจากทำให้ไม้แขวนเสื้อ กลายเป็นลวดตรงๆ เส้นนึงแล้ว
จานักก็พยายามทำอย่างที่พี่หมอบอก
แต่ไม่ได้ผล แป้งเลยลองทำตามที่พี่ชายแนะนำ

ทำไปทำมา แป้งชนะเลิศ เปิดรถได้ซะที
กอดกันกลมเลยคราวนี้ คืนนี้มีที่นอนแล้วตรู

เฮ้อ ... กินสุกี้ไปซะ 4 ชาม
เพราะเหนื่อยจากเรื่องวันนี้ หรือ เพราะมันอร่อยก็ไม่รู้แฮะ
แต่ที่แน่ๆ ทุกคนกินเยอะ แถมชมว่าน้ำจิ้มอร่อยด้วย ^^

ปล. กุญแจสำรองอันที่เอามาจากพี่แจง หาเจอละ อยู่ในกระเป๋าเป้จริงด้วย
เอาคืนพี่แจงไปละ กลัวคราวหน้าต้องมาเหงื่อตกแบบนี้อีก

ความพยายามอยู่ที่ไหน

ฉันเป็นคนมีความพยายามในการทำสิ่งใดๆ สูงอยู่เสมอ
พอพลาด หรือผิดหวัง ก็มักจะเจ็บตัว เหมือนกับตกลงมาจากที่สูง

คิดมาก หวังมาก จริงจังมาก มันควรจะเป็นเรื่องดีนะเออ

แล้วมันเกี่ยวกับเจ็บ ตรงไหนล่ะ