วันนี้ มีนัดไปถ่ายรูปกับเพื่อนคนไทยคนหนึ่ง
เธอมีจดทะเบียนสมรสกับชายชาวออสซี่ ในวันนี้
เธอไม่ได้เชิญหรอก แต่ว่าอยากไปร่วมแสดงความยินดีด้วย
พี่แสนรู้ ก็ทักว่า เค้าไม่ได้เชิญไม่ใช่เหรอ
ฉันตอบว่า ใช่ค่ะ แต่อยากไป (^^" )
จริงๆ อยากไปถ่ายรูปให้เธอตังหาก
ไม่ใช่ว่าถ่ายรูปสวยหรืออะไร
อยากเห็น อยากแสดงความยินดี
และ อยากลองถ่ายรูปคู่บ่าวสาวด้วย
เจอเจ้าสาวตอนสิบเอ็ดโมงกว่า เธอมาในชุดขาว
หน้าตาสวยหวาน สมกับเป็นวันของเธอ
ตอนแรก กะกันแค่ว่าจะรออยู่นอก court house
เพราะห้องจดทะเบียนข้างใน เจ้าสาวบอกว่ารองรับคนได้ห้าคน
ที่เหลือ สี่คนจึงต้องรออยู่ด้านนอก
แต่ไปๆ มาๆ เจ้าหน้าที่เขาบอกว่า ให้เข้าไปได้หมด
ก็ยัดกันเข้าไปนะคะ แขกเจ็ดคน ไปร่วมเป็นสักขีพยาน
นอกเหนือจากเจ้าหน้าที่ เพื่อนเจ้าบ่าว และเพื่อนเจ้าสาว
งานนี้เพื่อนเจ้าบ่าวและเจ้าสาว อายุอานามดูท่าจะเกินห้าสิบ
เนื่องจากเจ้าบ่าว ก็สักหกสิบเห็นจะได้
เจ้าสาวเป็นสาวไทย อายุอานามประมาณสามสิบ
รักแท้ นอกจากไม่แพ้ระยะทางแล้ว ยังไม่แพ้อายุ อีกต่างหาก
ประวัติการพบรักนั้น พอดีไม่ได้สัมภาษณ์เจ้าสาว
เลยไม่รู้ว่า เขาเจอกันได้อย่างไร
ขั้นตอนการจดทะเบียน ไม่รู้ว่าที่เมืองไทยเป็นอย่างไร
แต่ที่นี่ ยาวพอสมควร คล้ายๆกับที่เราเคยเห็นในหนังฝรั่ง
เวลามีงานแต่งงานในโบสถ์ บาทหลวงจะต้องถามเจ้าบ่าวเจ้าสาว
ด้วยคำถามชุดหนึ่ง การจดทะเบียนที่ได้ไปร่วมเป็นพยานมา
ก็เช่นเดียวกัน ต่างกันแต่ว่า คำพูดที่เจ้าบ่าวและเจ้าสาวต้องพูดตามนั้น
ยาวเหลือหลาย เจ้าบ่าวคนออสซี่น่ะไม่เป็นไร แต่เจ้าสาวเราสิ
พูดตามไม่ทันเลย ก็ศัพท์น่ะ ใช่ศัพท์ธรรมดาใช้กันทั่วไปซะที่ไหน
เป็นฉัน ก็คงลิ้นพันกันมั่วเหมือนกันแหละ
ขั้นตอนการจดทะเบียนใช้เวลาราวๆ สิบห้านาที
แล้วทั้งหมดก็ออกมาถ่ายรูปกันต่อข้างนอก
ด้วยฝีมือช่างภาพฝึกหัดที่ไม่เคยถ่ายพอเทรท
และไม่เคยถ่ายรูปแต่งงาน เลยได้ภาพออกมาสวยได้ประมาณเท่านี้
สวยแบบ วัดแสงไม่เป็น (^^" )
พอดูรูปที่ตัวเองถ่ายแล้ว ถึงรู้สึกว่า ถ่ายรูปให้ดีนี่ มันยากกว่าที่คิดเยอะมาก
ไหนจะต้องเลือกแบ๊คกราวด์ให้ดี ต้องเลือกมุมสวยของแบบให้ได้
ต้องวัดแสงให้พอดี ยากจริงๆ
