วันอาทิตย์มาถึงเร็วกว่าที่คิด
อยู่บริสเบนอีกวันเดียว ก็ต้องกลับอามิเดลแล้ว
อยากให้เวลาผ่านไปช้าๆ จัง
วันนี้ตั้งใจกันว่า จะตื่นสายนิดหน่อย
แล้วออกไปซื้อข้าวของตามประสาคนเอเชียคิดถึงบ้านเกิด
แต่เอาเข้าจริงๆ ก็ตื่นสายกว่าที่คิด
แค่พอไปถึงไชน่าทาวน์แล้วต้องลงความเห็นกันว่า
ควรกินข้าวเที่ยวก่อนไปช้อปปิ้ง ^^"
อาหารเที่ยงสุดพิเศษวันนี้ เป็นร้านเป็ดค่ะ
คุณอี้กินเป็ด คุณช้างกินหมูกรอบ คุณตุ๋มกินเฝอ คุณหนิงกินติ่มซำ
อิ่มหนำ กันแล้ว ก็ออกเดินช้อปปิ้งกันต่อ
นอกจากของกินแห้งแล้ว
คุณอี้ ซื้อดอกเก๊กฮวยแห้งมาค่ะ
เนื่องจากว่า อยากกินน้ำเก๊กฮวยมาก ๆ
แต่เนื่องจากไม่มีถุงเล็กขาย เลยซื้อถุงใหญ่มา
ทำให้คาดกันว่า จะได้กินน้ำเก๊กฮวยไปถึงเรียนจบ ^^
อย่างเดียวที่ไม่สมหวัง ก็คือ เมียวโจ้รสเป็ด
หนุงหนิงตั้งข้อสังเกตไว้ว่า คงจะมีคนไทยได้กินแล้วเกิดติดใจ
เลยบอกกันไปปากต่อปาก จนกระทั่งมีคนแห่มาซื้อจนหมดร้าน
เลยไม่เหลือมาถึงเรา ๆ
T_T อยากกินมาก ๆ ไปสั่งเมให้ส่งมาจากซิดนีย์ดีมั๊ยเนี่ย
เนื่องจากว่าตื่นกันเช้ามาก และก็ช้อปกันเพลินสุดๆ
แทนที่จะได้ไปเดินชมเมืองบริสเบน เลยต้องกลับบ้านไปก่อน
เพราะว่าคุณอี้และคุณช้างมีนัดเปลี่ยนน้ำมันเครื่องให้รถคุณอี้กัน
โดยคุณช้างได้ติดต่อให้อดัม มาช่วยดูให้
สาวๆ ก็ต้องทำข้าวเย็น เย็นนี้จะทำขนมจีนน้ำเงี้ยวกินกันค่ะ
ซึ่งต้องใช้เวลาทำหนึ่งชั่วโมงเป็นอย่างต่ำ (นานตรงต้มน้ำเงี้ยว)
ทุกอย่างเป็นไปด้วยดี ยกเว้นการเปลี่ยนน้ำมันเครื่อง
ทำไม่ได้ด้วยเหตุผลที่ว่า ไขน๊อตไม่ออก
น้ำมันเครื่องและไส้กรองที่ซื้อมา เลยเป็นหมันไปก่อน
และแล้วน้ำเงี้ยวขนมจีน ก็สุกพอดี
ทำไว้สามแบบค่ะ แบบแรกไม่เผ็ดเลย คือ น้ำยา
แบบที่สอง เผ็ดใช้ได้ คือ น้ำเงี้ยวเติมน้ำ ^^"
แบบที่สาม เผ็ดนรก คือ น้ำเงี้ยวดั้งเดิม ^^"
(ฝีมือตำพริกของแม่ลือ และ น้าลี)
ปรากฏว่า มีคุณตุ๋มและคุณอี้เท่านั้นที่กล้ากิน น้ำเผ็ดนรก
คนอื่นใจสมัครใจไปกินแบบปานกลางกันหมด
โชคดีที่ไม่มีใครเป็นอะไร เพราะสำลักพริก
ได้อร่อยกันถ้วนหน้า อดัมที่เป็นฝรั่ง ก็ยังกินไหว
เก่งจริงๆ
พอตกเย็น หนุ่มๆ ก็ชวนกันออกไปดูบอลข้างนอกค่ะ
เค้าว่า มีเพื่อนดูบอล แล้วจะทำให้ดูสนุกยิ่งขึ้น
สาวๆ ไม่สนค่ะ เลยนั่งดู Australian Idol กันที่บ้าน
จากนั้นก็แยกย้ายไปคนละจุด ก๊อก ๆ แก๊กๆ หน้าคอมพ์
รอหนุ่มๆ กลับมา
ได้เวลาก็หลับปุ๋ยเหมือนเดิม
ขนาดวันนี้ไม่ได้เดินเยอะนะเนี่ย
