โจหลุยส์ หุ่นละครเล็ก ที่ไม่เล็ก

ตั้งแต่ทำบ้านมาเสาร์อาทิตย์ไม่ค่อยว่างเลยค่ะ จะต้องมีเรื่องบ้านให้ทำอยู่ตลอด
เสาร์อาทิตย์นี้ก็เช่นเคยค่ะ แต่ว่ามีนัดกับสาวว่าเราจะไปชมวังสวนผักกาด
กินบุฟเฟ่ที่ห้องอาหารรามายณะ ที่ King Power แล้วดูหุ่นละครเล็ก โจหลุยส์
ทั้งสามรายการนั้นใช้เวลาตั้งแต่บ่ายสองโมงยันสองทุ่มค่ะ
แต่ด้วยภาระกิจทั้งหลายแหล่ บอกกับสุขภาพช่วงนี้ไม่เอื้ออำนวย
เลยขอไปวังสวนผักกาดวันหลังละกันนะ ไม่ไหวจริงๆ เหนื่อยและป่วย
พอถึงเวลาไปกินข้าวก็เริ่มงอแง จะไม่อยากดูละครเพราะคุณหนุ่ม
ต้องทำโอทีตอนห้าทุ่ม บวกกับอิฉันเปื่อย แต่ไปถึงแล้วนี่
ส่าวก็อุตส่าห์ซื้อตั๋วให้หมดแล้วดูก็ดู
แรกเริ่มนั้นมักจะได้ยินข่าวว่าละครโจหลุยส์กำลังเจอวิกฤต
เนื่องจากไม่มีคนสนใจดู เป็นข่าวครึกโครมอยู่ช่วงหนึ่งคุณนุ้ยรู้แค่นี้แหละค่ะ
แต่คิดว่าตอนนี้ก็น่าจะโอเคแล้วนะหลังจากเป็นข่าว
ก้าวแรกที่เดินเข้าไปในโรงละคร เพลงสรรเสริญพระบารมีกำลังเริ่มบรรเลง
ด้วยวงดนตรีสด ที่มีเครื่องดนตรีไทยเป็นส่วนประกอบ
มองไปที่นั่งคนดูแล้วใจหายค่ะ มีคนนั่งดูอยู่แค่กระจุกเดียวค่ะ
อยู่กลางโรงละครอักษรา จบเพลงเราก็เดินลงไปนั่ง
การแสดงเปิดม่านเป็นเรื่องราวของรามเกียรติ์
ที่มีห่นละครเล็กสวยงามและคนเชิดที่พร้อมเพรียงกันค่ะ
หุ่น 1 ตัวใช้คนเชิดสามคนค่ะ สรุปแล้วรอบนี้คนดูน้อยกว่าคนแสดง
แสง สี เสียง ฉาก เวที ขอบอกค่ะว่าอลังการ
ขณะที่ดูรู้สึกสนุก สวยงาม แสดงดีจริงๆ คนเฉิดหุ่น
ยังหนุ่มยังสาวค่ะ แสดงท่าทางหน้าตาได้ตามอารมณ์ของหุ่นเลย
ขอบอกว่าไปมาหลายประเทศ ที่เค้าจะมีการแสดงของเค้าให้ดู
ขอบอกว่าสู้ห่นละครเล็กของเราไม่ได้แม้แต่ขี้เล็บค่ะ
แต่มีคำถามนึงเกิดขึ้นในใจตั้งแต่ก้าวแรกที่ก้าวเข้าไปในโรงละคร
จนจบการแสดงค่ะ "แสดงดีขนาดนี้ ใช้คนเยอะขนาดนี้ ลงทุนขนาดนี้
แล้วไม่มีคนดู จะอยู่ได้อีกนานแค่ไหน"
ช่วยกันรักษานะคะ ไปดูแล้วคุ้มค่าจริงๆค่ะ
สนใจแปะ Link ให้แล้วค่ะ